Pierwszym w 1988 roku produktem firmy Ocean była gra Platoon. Jest ona oparta na filmie Oliviera Stone'a pod tym samym tytułem. Zarówno film jak i gra wyraźnie niosą antywojenne przesłanie, mimo swego okrucieństwa i bezwzględności.
Platoon to gra, w której liczy się tylko strzał. Szybszy zawsze przeżyje, wolniejszy musi zginąć. Nie jest to jednak zwykła strzelanina, a widmo tragicznej i strasznej wojny wietnamskiej wisi nad nią bezustannie.
Sama gra składa się z trzech etapów, połączonych ze sobą w logiczny łańcuch. Zaczynasz w gęstej dżungli, nie znając drogi wyjścia z niej. Żołnierze wietnamscy przebywający w okolicy nie są Ci bynajmniej przyjaźni. Skaczą z drzew, wychylają się z pułapek, zakładają miny, rzucają granatami. Jeżeli chcesz przeżyć, musisz być szybszy od nich. Aby wydostać się z lasu należy wykonać dwie rzeczy. Najpierw znajdź materiały wybuchowe (EXPLOSIVES) i wysadź nimi most. Następnie udaj się do wioski (nie przestając strzelać do każdego), znajdź latarnię (TORCH) i mapę (MAP). Musisz uważać na bomby podłożone w chatach. W jednym z domów znajdziesz właz do podziemnych tuneli, pomyślnie kończąc ten etap.
Grę kontynuujesz w tunelach ukrytych pod wioską. Tutaj czyha na Ciebie mniej wrogów, czasami jakiś żołnierz wychyli się zza ściany. Masz bardzo mało amunicji, strzelaj więc precyzyjnie. Cel tego etapu sprowadza się do znalezienia dwóch pudełek flar z pistoletem oraz kompasu. W niektórych pomieszczeniach znajdziesz także opatrunki oraz amunicję. Zabieraj wszystko co możesz oprócz wietnamskich butów (to nie Twój numer) i spleśniałego sera. Gdy skompletujesz potrzebny asortyment, udaj się do pokoju z drabinką i szybko uciekaj. Teraz czeka Cię jeszcze walka z dziwnymi postaciami strzelającymi zza drzew (mają twarze Murzynów, czapki esesmanów, a mówią po japońsku). W walce niezbędne są flary, gdyż bez nich nic nie widać.
Etap trzeci i ostatni polega na bezustannej strzelaninie. Aby go ukończyć, musisz zabić około stu wrogów. Poruszasz się po krętych, piaszczystych ścieżkach lasu. Droga roi się od min i drutów kolczastych, a przeciwnicy cały czas strzelają z karabinów. Powietrze przesycone jest zapachem prochu i krwi. Nagrodą za pomyślne przebycie tej drogi jest widok sierżanta Barnesa, który rzuca w Ciebie granatami, nie zapominając wcale o strzelaniu. Jeśli będziesz dla niego zbyt miłosierny - zginiesz, zanim zdążysz mrugnąć okiem. Radzę podnieść skrzynkę z granatami i poczęstować nimi sierżanta. A potem już tylko wspaniały widok śmigłowca i napis: „jesteś w drodze do domu, synu" (to chyba pomyłka, przecież wcale się z niego nie ruszałeś).
Odgłosom strzałów towarzyszy leszcze wspaniała muzyka w wykonaniu elektronicznego Smokey'a Robinsona.
