Pierwszą jego myślą po przebudzeniu było to, że jest w Alcatraz. Drugą, że chętnie wyssałby tego, kto zrobił pryczę, na której męczył się całą noc, ostatnia zaś dotyczyła ohydnej potrawy, której żołądek z pewnością długo jeszcze nie strawi.

Bob nie był jednak człowiekiem umysłowym, wręcz przeciwnie - należał do typu fizycznych z zerowym współczynnikiem IQ. Szybko wstał, zmierzwił włosy, rozgniótł obcasem leżącego kota i wyszedł z domu (bardzo ładne określenie na tę lepiankę).

Po ulicy ciągnął tłum przechodniów - szarych ludzi, wszystkich podobnych i takich samych. Jakiś reporter przeprowadzał wywiad z uczestnikami konkursu „Wiedziałem wszystko". Bob kątem ucha usłyszał urywek zdania: „... tak, rozumie Pan. ... ttto jest dla nas ttaka wielka przygoda... wwielka, i chciałem jeszcze dodać od siebie, że my to traktujemy jjako taką przygodę po prostu...". Reszta zabawnego monologu zagłuszona została przez brutalny wrzask wpadającego w kałużę bachora.

W nudnym i monotonnym tłumie ulicznym były osoby stanowczo ciekawsze. Oto dwóch młodzianów przed sklepem, których kurtki wypchane były w kształtach wykluczających możliwość, że mają tam bułki z masłem. Po parku biegał zwariowany emeryt w okularach wymachując wielkim tureckim mieczem. Jakiś wampirowaty dzieciak kopał swoją rodzicielkę mówiąc: „mamo, kup mi tę cegłę". Bob jednak nie zwracał na nikogo większej uwagi, lecz szedł prosto do sklepu monopolowego.

Nasz bohater bardzo nie lubił, gdy ktoś go zaczepiał na ulicy. Zwykle agent taki lądował z głową w kanale ściekowym, lub zbierał zęby w woreczek (jeśli był w stanie je dojrzeć). Dziś jednak Bob był bardzo spokojny - gdy jeden z przechodniów zaproponował mu prostowanie bananów - tylko kopnął go z pogardą. Mimo to człowiek ten już nigdy nie podniósł się z ziemi o własnych siłach. Na harmider wywołany dźwiękiem, jaki wydał upadający denat, zbiegło się kilku dryblasów gotowych zrobić zadymę. I właśnie w tej chwili usiadłeś do komputera i zacząłeś grać.

Bob jest człowiekiem (to chyba zbyt śmiały wniosek), który nauczył się bić na różne sposoby. Może więc kopać, boksować się, miażdżyć przeciwnika, nacierać mu uszy itp. Jego kartą atutową jest jednak obrót dookoła głowy i rzut skazańcem w najbliższy mur. Potrafi on także złapać za kurtkę i jednym uderzeniem „czachy o czachę" pozbawić tchu. Widać więc dobrze, że nie jest to gra dla tych, którzy marszczą się po każdym przejawie siły na ekranie - wręcz przeciwnie. Najlepszymi graczami są bezwzględni mordercy, mający możliwość wyładować się nie raniąc prawdziwych ludzi.

W każdym z ośmiu etapów masz do czynienia z innymi przeciwnikami, zmieniają się też ciosy, jakich możesz używać. Duszek pojawiający się od czasu do czasu przynosi serce lub laskę dynamitu. Serce uzupełni Twój zapas energii, bomba zaś uszczupli ją, więc szybko ją odrzuć. Pamiętaj też, że jedynym sposobem na buldoga jest połachotać go w brzuch, a natrętnego emeryta uspokoi tylko mocny cios w te jego obleśne okulary.