Był sobie Kot... miłe, puszyste zwierzątko, które tak jak wszystkie prawdziwe koty uwielbia spać, wygrzewać się na piecu, zjeść dobre co nieco i popić mleczkiem. Ale nasz kot miał pecha: dali mu na imię Cezar - chciał czy nie chciał musiał więc swoją walecznością godnie reprezentować to imię, musiał toczyć ciągłe boje, walczyć i zwyciężać.
A właśnie teraz okazja po temu jest znakomita: armia myszy, która nawiedziła dom jego państwa musi zostać pokonana! Jest to bardzo trudne zadanie i bez naszej pomocy waleczny kocur Cezar na pewno sobie nie poradzi.
Myszy, jak to myszy, szczególnie upodobały sobie dobrze zaopatrzoną spiżarnię, gdzie siedzą przyczajone za słoikiem z powidłami, za pachnącą kiełbaską, albo za jeszcze innym, nie mniej apetycznym obiektem Cezar musi skradać się niezwykle cicho i ostrożnie by nie spłoszyć myszy, po czym, z radosnym miauknięciem skoczyć na nią w odpowiednim momencie.
Bieganie do zastawionych słoikami półkach jest bardzo trudne a strącenie któregoś z nich może być dla Cezara dość nieprzyjemne (chyba, że w uznaniu dotychczasowych zasług - odpowiednia ilość punktów - właściciel daruje mu ten wypadek przy pracy) Tak więc widać, że pole walki nie jest łatwe - gdy Cezar podskoczy za wysoko walnie się łebkiem o sufit, gdy zeskoczy z dużej wysokości stłucze sobie łapki (co prawda koty spadają na cztery łapy. ale i te cztery mogą zaboleć!).
Upolowane myszy Cezar musi wynosić na zewnątrz spiżarni specjalnie do tego przeznaczonymi drzwiami. Każda kolejna dziesiątka upolowanych myszy sygnalizowana jest dzwonieniem budzika, a odpowiednią punktację pokazuje waga stojąca na najniższej półce. Waleczny Cezar musi się bardzo spieszyć, bo im więcej czasu upływa, tym więcej smakołyków znika w żarłocznych pyszczkach wroga Nie może sobie pozwolić nawet na krotka chwilę odpoczynku bo inaczej będzie musiał zaczynać wszystko od początku.
Pomóżmy Cezarowi pozbyć się natrętnych myszy, bo resztę życia spędzi tułając się po okolicznych śmietnikach. A szkoda by było gdyż jest to naprawdę miły kocur.