Pamiętam jak kiedyś, dobre kilka lat ternu, uroczystości rodzinne nie mogły obyć się bez partyjki w „MONOPOLY". Tak, to była swego rodzaju tradycja. Dziadek sprzedawał wnukowi plac pod budowę, wujek targował się z córką o koleje, wodociągi i inne nieruchomości. Wszystko to wciągało rodzinkę na kilka godzin pozwalając przy tym bezboleśnie wchłonąć hektolitry kompotu, tony słonych paluszków i wiele innych smakołyków. Nie było to zjawisko jednostkowe. W tamtych czasach w całej Polsce była moda na „MONOPOLY" i późniejsze jej mutacje („Fortuna", „Tranzyt", itd.). Gra ta była bardzo popularna, a powodem mogło być to, że łączyła w sobie prostotę „Chińczyka" z możliwością obracania fikcyjnymi pieniędzmi - wszak każdy z nas chciałby mieć konta pełne pieniędzy i być rekinem finansjery.

Pojawiła się bardzo dobra adaptacja tej gry na komputerze, a co ważne wydała ją polska firma. W grze zawarte są wszystkie elementy, które były w „MONOPOLY", kilka z nich zostało ładnie rozwinięta i doszło parę zupełnie nowych, urozmaicających ją elementów.

Plansza gry jest podobna do standardowej planszy z „MONOPOLY" podzielonej na 68 pól, przedstawiającej poszczególne lokacje w fikcyjnym, czekającym na nasze inwestycje mieście. Zamiast podziału na państwa, wprowadzony został podział tematyczny -mamy nieruchomości związane z: przewozem (taxi, dworce kolejowe, lotnisko, itp.), jedzeniem (fast food, kawiarnia, dancing, itp.), handlem (stragan, bazar, sklep, itp.), usługami (szewc, wypożyczalnia kaset wideo, biurowiec, itp.), rozrywką (salon gier, koncerty, kluby, itp.), sportem (korty tenisowe, basen, tor łyżwiarski, itp.). Oprócz tych powyżej, które możemy zakupić, są jeszcze pola należące nieodłącznie do miasta: miejsca zatrzymujące (park, kino, więzienie, ratusz miejski, itp.), gdzie tracimy kilka kolejek, pola niespodzianki (tutaj losujemy karty szansy, gdzie albo zyskujemy pieniądze, albo je tracimy), wypożyczalnia samochodów (można przejechać na dowolne pole) i pola gier (kasyno gry, lottornat, lunapark, wyścigi konne), gdzie można dużo zyskać i stracić.

Gra przebiega w zwykły sposób - rzucamy kością, przesuwamy się, możemy zakupić dane pole, zainwestować w nie gotówkę, zastawić, wystawić na licytację na giełdzie, jeżeli pole należy do innego gracza to płacimy mu należność. Po każdym okrążeniu naliczany jest dochód i odprowadzone podatki. Gra się oczywiście do upadłości wszystkich przeciwników. Wspaniałą zaletą Co do grosza jest możliwość grania z czterema graczami obsługiwanymi przez komputer. Grafika starannie zrobiona, pobudza wyobraźnię, muzyka nie męczy uszu. Całość to fantastyczna gra, można pokusić się nawet o stwierdzenie, że lepiej zrobiona niż pierwowzór planszowy.