Ocena: ( 9.67 / 10 )
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
Głosów: 3 Pobrano: 44 razy.
Jasnożółta tarcza słońca powoli, z majestatem wschodziła na horyzoncie. Wśród długich cieni i kumkania żab na pobliskim bagnie, do życia budził się niewielki wojskowy obóz. Już wkrótce rozlegnie się sygnał dzwonka i śpiący do tej pory wartownicy wyrwą się z długiego jak na żołnierskie warunki, sześciogodzinnego letargu. Zaraz po nich ze snu zerwą się i inni żołnierze rozpoczynając nowy dzień służby.
Długie stojące na palach baraki wydawały się być młodymi stonogami. Po przewieszane między nimi sznurki na bieliznę kołysały się, podrzucane nielicznymi powiewami wiatru. Pod nimi leżały mokre jeszcze skarpetki, zbyt słabo umocowane przez swych właścicieli. Mimo prania, zapach jakie wydzielały byłby śmiertelny dla każdego niezaprawionego i nieprzygotowanego. Być może stały się one przyczyną śmierci pokiereszowanej żaby, której zwisająca ze schodów głowa przypominała łeb czatującego węża.
Nagle drzwi baraku otworzyły się i wyjrzała z nich prawie całkowicie łysa głowa żołnierza. Oprócz włosów widać było już tylko jego nos, przypominający wygięty, spłaszczony na końcu klucz francuski. Nawet najbardziej niedomyślny obserwator zorientowałby się, że ani to wygięcie ani spłaszczenie nie mogło pochodzić od rodziców. Każdy wiedział doskonale, że pewnego dnia, człowiek ten był na tyle nieostrożny lub natrętny, że wpadł na czyjąś pięść, szczęśliwie tracąc od razu przytomność.
Żołnierz widząc śpiącego wartownika rozochocił się wyraźnie, szerzej otworzył drzwi i wyszedł na zewnątrz. Ponieważ nie miał wzrostu koszykarza, nie musiał schylać się pod niskim daszkiem. Zbliżył się do schodów i zamierzał właśnie szybkimi krokami je pokonać, gdy nadepnął na żabę. Nogi momentalnie wystrzeliły mu do przodu, ciągnąc całe ciało w dół, po schodach. Głowa miarowo odbijała się, na każdym stopniu wydając dźwięk o innej wysokości, tworząc istną Arię Pogrzebową. Ślina bulgotała mu między zębami a szczęki wygrywały rytm pieśni grabarzy. Ręce i tułów, niepowstrzymywane siłą mięśni ruszały się zupełnie swobodnie. Na dole żołnierz wydawał się jeszcze bardziej łysy i bardziej chory niż przedtem. Nawet rodzona matka nie uwierzyłaby, że ta bezładna masa była kiedyś jej synem.
„To wasza robota, wy małe, świńskie karaluchy" - krzyczał na całe gardło major Jacky.
Powodem jego zdenerwowania był połamany nieszczęśliwiec, który spadł z samego rana ze schodów tracąc sztuczną szczękę i po raz piąty łamiąc nos. Major Jacky uważał, że winę za to ponoszą żołnierze i nie mógł się powstrzymać, by nie wyładować na nich swojej złości. Nienawidził bowiem wszelkich przejawów świńskich dowcipów w obozie i nie tylko. Cechę tę nabył za czasów swojej służby, kiedy koledzy z drużyny podrzucili mu butelkę z klejem na miejsce szamponu. Klej był na tyle mocny, iż ówczesny jeszcze kapral musiał wziąć kąpiel w rozpuszczalniku. Nawet dzisiaj, po tysiąckrotnym perfumowaniu, strzyżeniu i pielęgnowaniu skóry, jego głowa wydzielała zapach czyściutkiej benzyny. Dowcipni mówili często, że „pan major" przed chwilą wrócił z rafinerii. Szeptano to jednak tylko po cichu i w małym gronie, gdyż „pan major" znany był z sadyzmu. I właśnie dzisiejszy nieszczęśliwy wypadek zamierzał wykorzystać, aby wyładować swoją energię na tym razem niewinnych żołnierzach.
Łysawy major był tego dnia bardzo pomysłowy i wykorzystał wszelkie dostępne środki, aby zgnoić żołnierzy. Najpierw bieg z przeszkodami na czas, a po drodze aż roi się od rowów, murów i drabinek. Potem karabin maszynowy do ręki i biegiem na strzelnicę. Tam czeka oczywiście niespodzianka. - tarcze chowają się i pojawiają w bardzo krótkich odstępach czasu.
Trzecią dyscypliną zadaną przez majora był bieg .tylko dla twardzieli". Nie każdy potrafi bowiem biec w sprinterskim tempie przez kamienie pomieszane z błotem, aby następnie przesiąść się do łódki i przebyć dość szeroką i zatrzęsioną rzekę.
Kolejne konkurencje miały sprawdzać głównie dobre oko żołnierzy. Różne karabiny i amunicja oraz wymyślne cele, to było naprawdę dobre ćwiczenie. Gdy uda Ci się je zaliczyć, pora sprawdzić samego Szefa. Major czeka na Ciebie z otwartą szczęką i zamkniętymi pięściami. Jeżeli nie zgasisz go na kilka miesięcy wymyśli dla Twoich kumpli takie ćwiczenia, że zginą w męczarniach, porównywalnych tylko do gry w Decathlon. Życzę więc powodzenia, i zapewniam, że ukończenie Combat School jest w pełni możliwe.
Zobacz także:
Combat School
Tu możesz podzielić się swoją opinią na temat recenzji Szkoła bojowa.