Wyrazistość sformułowania zaboksuj na śmierć jest niepodważalna. Wkładasz rękawice, krótkie szorty, koszulką przykrywasz umięśnioną klatę i wychodzisz na ring. Przed tobą stoi olbrzym. Podchodzisz bliżej, chcesz zobaczyć dokładniej jego twarz. Nagle czujesz, że twoja właśnie znika po pancernym uderzeniu jego ręki. Mdlejesz...

Wyrazistość sformułowania zaboksowany na śmierć jest od teraz niepodważalna. Leżysz na deskach. Wszyscy rozeszli się do domów. To miała być finałowa walka, a nie żenująca porażka. Jesteś niepocieszony.
Tym bardziej niepocieszony, że wracając do domu znajdujesz pod drzwiami paczkę. To pewnie zamówione Atari. Błąd młodości.
Do stacji wkładasz pierwszą lepszą dyskietkę. Pajasz chęcią wyżycia się na kimś. Ot, chociażby na joysticku. On na pewno nie odda. Ale oto napis Fight Night zmienia twoje zamiary. Już wiesz, jak możesz odzyskać stracony tytuł.

Zaczynasz od kreacji samego siebie - BOXING CONSTRUCTION. Najpierw głowa (Head). Może być duża, mała, owłosiona, w okularach, w czapce. Potem tułów (Body), od umięśnionego jak Arnold, po chuderlaka prosto z farmy. Nie wolno zapomnieć też o szczegółach w stylu koloru szortów (Shorts) i podstawkach, czyli stopach (Feet).
Teraz przejdź do opcji STATISTICS. Tu decydujesz się na inne, mniej widoczne walory samego siebie. (Power) to siła uderzenia na brzuch/głowę (Resistance) ustala odporność na ciosy przeciwnika. (Action) daje ci szybkość, a (Intelligence) inteligencję - chociaż nie wiem po co ona bokserowi?.

Do dyspozycji masz także inne opcje, np.:
LOAD/SAVE - ładowanie/nagrywanie
DELETE - wywalanie zapisanych danych na dysku
NEW - kreacja nowego gracza
NAME - ustalanie imienia
CONTROL - sterowanie przez człowieka/komputer
EXIT - powrót do menu początkowego.

Przed meczem masz także ochotę sprawdzić swoje aktualne umiejętności. Pozwala na to opcja TRAINING. Wybierasz dowolną, znajdującą się na dysku postać i ustalasz szybkość treningu. Potem komputer podaje ci określone sekwencje zapalających się kierunków na joysticku. Poprawne wskazywanie kończy się efektownym uderzeniem w worek treningowy.
Innym sposobem uczenia się jest SPARRING Tu z kolei obserwujesz dwóch walczących ze sobą wariatów. Nie głupie jest samodzielne ruszanie joystickiem. Z pozoru głupio wyglądająca czynność, okazuje się doskonałym ćwiczeniem „nasucho".
I wreszcie dwie pozostałe opcje: MATCH i TOURNAMENT. Różnią się one tylko tym, że mecz to jeden pojedynek a turniej to cała ich seria, rozgrywana metodą pucharową.

Sama walka sprawia wrażenie prostej. I taka jest zaiste. Dysponujemy bowiem tylko dwoma rodzajami ciosów: na głowę i na brzuch. Podobnie jest z zasłonami, albo gardę trzymamy na wysokości głowy, albo przy majtkach. Ciosy wyprowadzamy przyciskiem FIRE i kierunkiem. Poruszamy się lewo-prawo. Blokami sterujemy góra-dół.
To już chyba wszystko. Można jeszcze dodać, że dla tych naprawdę wytrwałych czeka na końcu turnieju wspaniała nagroda. Szczególnie wspaniała, gdy wszystkie pojedynki uda ci się zakończyć knock-out'em.