GUNSHIP 2000 jest na pewno programem efektow­nym. Na szybkich kompute­rach (np. PC 386 33 MHz) grafika pozestawia duże wra­żenie na użytkowniku. Ciekawskim proponuję przesu­nąć wskaźnik na ekran kom­putera ulokowany w tle pierwszej planszy i wcisnąć przycisk; zaręczam, że efekt będzie interesujący. Równie efektownie jest wykonana animacja urzędnika piszące­go coś na pierwszym planie.

Symulator ten ma w zasa­dzie dwie opcje. Pierwsza z nich to trening w trakcie któ­rego komputer toleruje Two­je niedociągnięcia. Gdy jed­nak misja ćwiczebna zosta­nie zakończona i przecho­dzisz do składu bojowego -taryfa ulgowa się kończy. Jedna, dwie rakiety przeciwnika i elektronika jest już sennym wspomnieniem. Bez niej zaś walka jest tak samo łatwa jak w czasie I wojny światowej.

Taktyka walki, jaką można stosować w trakcie wykony­wania misji jest dla śmigłow­ca zupełnie odmienna niż dla samolotu. Po pierwsze heli­kopter może się zatrzymać w powietrzu, czego nie zrobi żaden samolot. Dzięki temu możesz ukryć się za domem, lasem czy górą i czekać na nieostrożny ruch przeciwni­ka. Taka taktyka daje najlep­sze rezultaty. Z drugiej stro­ny śmigłowce są z natury dość wolne, co w żadnym ra­zie (a przynajmniej w omawianym programie) nie daje im przewagi nad pociskami ziemiapowietrze. W GUN­SHIP 2000 towarzyszy Ci drugi pilot, którego zadaniem jest obsług wyrzutni flar i dipoli oraz omijanie wrogich rakiet, w każdej chwili mo­żesz przejąć jego obowiązki.

Po kilku lotach doświad­czenie nauczyło mnie przede wszystkim latać bardzo ni­sko. Nie działa wtedy co prawda pilot automatyczny, ale jego wskaźnik na podziałce  kursowej jest doskonale widoczny i utrzymanie wła­ściwego kursu (jeśli był on przedtem zadany) nie spra­wia żadnego kłopotu. Druga żelazna zasada, to lot od punktu do punktu. Należy starać się wykorzystać wszelkie naturalne osłony (góry, wydmy, budynki, lasy); i nigdy nie wylatywać na otwartą przestrzeń bez upewnienia się, że nie ma na niej przeciwnika. Twoja ma­pa jest niedokładnie i o loka­lizacji większości nieprzyja­cielskich baterii dowiadujesz się dopiero w momencie, gdy otworzą już do Ciebie ogień. Dodać tu jeszcze należy, że radar zmienia zakresy auto­matycznie, co nie zawsze jest miłe.

Szanse pomyślnego zakoń­czenia misji zależą w dużej mierze od uzbrojenia jakie ze sobą zabierzesz. Najbardziej skuteczne są pociski HELLFIRE, mające tę miłą cechę, że wystarczy je wycelować mniej więcej w kierunku celu (są to rakiety typu "odpal i zapomnij"). Niestety można ich zabrać ograniczoną licz­bę, podobnie jak rakiet Stin­ger czy pocisków niekierowa­nych. HELLFIRE jest w stanie zniszczyć cel z odległości kil­ku kilometrów. Nieco gorzej wygląda sprawa z pociskami niekierowanymi (mniej wię­cej 2. 5 km). Bardzo efektywne jest działko 30 mm, pod warunkiem, że przeciwnik znajdzie  się w odległości mniejszej niż 1500 metrów od jego wylotu. Do zniszczenia niektórych celów (np. INFANTRY) będziesz musiał użyć dwóch rakiet  lub więcej.

Przeciwnik jest dość złośliwy i siedzi zwykle tam gdzie się go nie spodziewasz. Pojedyncze baterie występują dość rzadko, często  nato­miast można się  natknąć na grupy (np. czołgi jeżdżą zwykle trójkami). Fakt, że spacyfikowałeś przed chwilą jakiś obszar nie oznacza wcale że za chwilę nie znajdzie się tam jakiś nieprzyjacielski odwód. Pamiętaj, że w normalnej misji dwie rakiety wystarczą do wyprawienia pięknego pogrzebu. Odpalenie  pocisków niekierowa­nych wymaga zatrzymania śmigłowca i wprowadzenia celu w celownik; nie jest to ani łatwe ani bezpieczne. Se­rie z działka przy dobrym wy­celowaniu z niewielkiej odległości (np 700 metrów) ni­szczą kompletnie wszystko.

Równie istotną sprawą jak taktyka jest kontrolowanie zużycia paliwa. Misje są sto­sunkowo drugie i paliwa zwy­kle będzie brakować. Jeśli a przydarzy Ci się to gdzieś, pomiędzy bazą i terytorium przeciwnika, szanse powrotu do bazy są raczej zerowe Aby uzupełnić paliwo możesz lądować we własnych bazach i  składach paliwa.

Sterowanie śmigłowcem jest dość proste. Drążek w dół oznacza nie zniżanie lecz lot do przodu; drążek do sie­bie to lot do tyłu. Opadanie i wznoszenie reguluje się odpowiednim ustawieniem szybkości obrotowej wirnika. W wypadku, gdy się "zapo­mnisz" zadziała specjalna poduszka powietrzna uno­sząca Cię do góry (jest ona włączana samoistnie w chwili, gdy np. prędkość opa­dania jest zbyt duża).

W trakcie znakomitej skądinąd zabawy stwierdziłem niestety, że programiści nie pomyśleli o dość istotnej sprawie: pozycji neutralnej spustu. W efekcie  przejście z odczytu mapy do kabiny powoduje zwykle krótką serię lub odpalenie którejś z rakiet. Szkoda niewielka jeśli zdarzyło Ci się to gdzieś nad pustynią, gorzej, jeśli udało Ci się zrobić taki kawał we własnej bazie.

Bardzo ładni jest zrobiony log informujący pilota o przebiegu misji (jest to właściwie coś w rodzaju magnetowidu). Po ukończeniu misji można zobaczyć przebieg akcji z dowolnego kąta lub miejsca. Do najbardziej efektownych należy pozycja ponad ogonem śmigłowca GUNSHIP 2000 oferuje kilka typów helikopterów bojowych, w tym AK-64 APACHE oraz nowsze wersje maszyn (LONGBOW APACHE, CO­MANCHE). Niestety śmigłowce te są dostępne dopiero po dosłużeniu się określonego stopnia nad czym obecnie usilnie pracuję.

GUNSHIP 2000 jest symulatorem stosunkowe pro­stym do opanowania co wydaje mi się zgodne z polityką firmy Microprose w tym za­kresie.  Program gwarantuje naprawdę dobrą zabawę (jedna misja trwa zwykle około 30 minut) i szereg "mocnych" komputerowych wrażeń. Udanego polowania.