Hans zadanie miał ja­sne - skompletować materiały i plany dotyczące budowy nowej broni tysiąc­letniej Rzeszy - rakiety V1. Dokumen­tacja znajdowała się w specjalnych skrzyniach umieszczonych na ścia­nach bunkra, lecz była pocięta przez jakiegoś bałwana na kartoniki wielko­ści biletu tramwajowego za 20 fenigów każdy. Hans kompletował ją pieczołowicie upychając po kieszeniach. Ponadto czasami na ścianach wisiały klucze. Służyły one do otwierania drzwi, lecz niestety nadawa­ły się tylko do jednorazowego użycia. Kloss, jako superagent nosił ze sobą zapas jedzenia i picia, które jednak w warunkach bojowych ulegały szybkie­mu wyczerpaniu, musiał więc szukać ich w bunkrze. Napój znalazł dość szybko, filiżanka kawy stała zaraz za schodami, koło windy. Z jedzeniem też nie miał większych kłopotów. Wszędzie leżały świeże udźce bara­nie, prawdopodobnie zgubione przez adiutantów Fuhrera, gdy ci nieśli mu obiad.

Cały bunkier najeżony był karabina­mi maszynowymi, uruchamianymi automatycznie przez fotokomórki w ścia­nach. Hans widział ich wiele jako białe punkty i omijał je z daleka. Na szczę­ście system cekaemów udawało się unieruchomić poprzez wciśnięcie spe­cjalnego przełącznika w ścianie. Pozwalało to na czasowe wyłączenie fo­tokomórek i swobodne przechodzenie bez narażania tylnej części ciała na porcję ołowiu. Najbardziej denerwo­wały go małe hamburgery jeżdżące na gąsienicach - po pierwsze nie da­wały się zjeść, po drugie plątały się między nogami. Z początku chciał je rozstrzeliwać, lecz po kilku próbach postanowił nad nimi skakać, ponieważ w zetknięciu z nim malały i tak nie­wielkie zapasy kawy i mięsa.

Janek vel J-23 bardzo rozważnie poruszał się po labiryncie korytarzy. Starał się otwierać tylko te drzwi które trzeba, gdyż liczba kluczy była ograni­czona. Po skompletowaniu całej tecz­ki akt, udał się do wyznaczonego miejsca i przekazał dane we właściwe ręce. W nagrodę dostał skierowanie na leczenie klimatyczne na Syberię, gdzie być może żyje do dziś.