LASERMANIA 2 , jak większość gier tego typu, nie potrzebuje sztucznej opowieści o Marsjanach. I na szczęście nie posiada. Nie będę się tym razem silił na własne szalone opowiadanko w rodzaju „SNU", bo nie mogę być konkurencją dla wydawców. Przyjrzyjmy się zatem bliżej tej grze.
Elementem, wokół którego wszystko się kręci jest działko laserowe, z jakiego masz przyjemność oddawać strzały. Cel prosty - zniszczyć wszystkie obecne na planszy obiekty barwy różowej. Oczywiście są one blokowane przez inne przedmioty, które można zniszczyć jedynie za pomocą bomb. Strzał do murku, głazu, czy innej blokady z działka kończy się utratą jednej szansy. Co do samych bomb, to istnieją dwa rodzaje - bomby eksplodujące tylko wówczas, gdy dotknie ich promień lasera i bomby wysadzane ręcznie (po naciśnięciu ich prawym klawiszem myszy). Wszystko, co stoi tuż obok nich w płaszczyźnie pionowej bądź poziomej, zostaje zniszczone. Oczywiście zarówno bomby, jak inne przedmioty (poza różowymi obiektami) można przesuwać, pod warunkiem, że nic nie stoi na ich drodze. Problemem, który zauważa się już na drugiej planszy, jest strzelanie lasera tylko prostą wiązką. Żeby zakrzywić jego tor, trzeba użyć tzw. zmienników. Ci, którzy oglądali „Space Balls" zapewne pamiętają zbawienne dla bohaterów zastosowanie tego typu urządzenia. Jeszcze jednym rodzajem obiektów, o których nota bene nie wspomniano w instrukcji, są żetony opatrzone znakiem zapytania. Ich również nie można zestrzelić laserem. Jeśli zostaną tknięte falą uderzeniową bomby, odkrywają swoją tajemnicę. Zazwyczaj jest to kawałek muru, bądź głaz. Na wyższych poziomach można też zdobyć dodatkowe życie, dzięki pomarańczowym kwadratom.
Dobrze jest zanim zacznie się kolejną planszę dokładnie przyjrzeć się rozmieszczeniu obiektów i zaplanować działania. Po naciśnięciu klawisza myszki zostaje mało czasu i tylko zdecydowane ruchy mogą doprowadzić do sukcesu. Radzę również często piec dwie pieczenie przy na jednym ogniu, czyli przysuwać jak najwięcej przedmiotów do odpalanej bomby. Kiedy teren jest oczyszczony - wystarczy ten ostatni, decydujący strzał i... nie zapomnij zapisać kodu.

Jak to zwykle w takich przypadkach, gra wciąga, ale nie zauważyłem jakichś szczególnych, charakterystycznych cech, które wryłyby się głęboko w moją pamięć. Grafika to standard (bynajmniej nie jazzowy), bo ani nie uświadczysz cieniowania, ani grafiki 3D. Myślę, że wystarczyłoby zastanowić się dłużej choćby nad kolorystyką, a gra wyglądałaby zupełnie inaczej. Co do reszty, to chyba jedynie muzyka wybija się ponad przeciętność, ale też nie jest wyjątkowo kunsztowna. Myślę, że na jedną rzecz można w LASERMANII 2 liczyć - na niekontrolowaną, opętańczą żądzę rozwiązywania tych zawiłych zagadek, jakie wymyślili złośliwi autorzy.