W wielkim skrócie - był sobie mag o imieniu Lankhor, który stworzył potężną Magiczną Księgę. Zawarł w niej swoją wiedzę, jaką zdobył przez całe życie. A wiedzę miał przeogromną, dlatego nie chciał jej zaprzepaścić. Jednak dla ochrony tej, w końcu bezbronnej, skarbnicy mądrości napisał do niej wstęp, a zasady w nim zawarte poparł zaklęciami magicznymi. Przede wszystkim księga „działała" tylko wtedy, jeśli była kompletna, czytać można ją było tylko w dobrej wierze, użyć tylko w potrzebie, a na koniec - skorzystać z niej wolno jednej, tej samej osobie jeden, jedyny raz w roku. Po wielu latach, już po śmierci Lankhora i zniknięciu jego krainy Magiczna Księga przywędrowała w tajemniczy sposób do Szkocji, a przez nieumiejętne używanie dostała się w ręce profesora, który na zaproszenie arabskiego wezyra znalazł się gdzieś na Bliskim Wschodzie. I on zlekceważył zasady księgi, przez co przeszła ona na własność speleologa... itd., w rezultacie pozbawiono jej kilku kartek, a sprawcy ich wyrwania zniknęli w nieznanych okolicznościach, aż w końcu przez zupełny przypadek dotarła pod dach polskiego naukowca. Jego synem był zapalony Amigowiec, Larek Móżdżak (od mocno zniekształconego wyr. łac. „oculorum mendacium" - miraż). Całymi dniami przesiadywał przed commodorowskim monitorem, stąd też musiał nosić okularki. Księgę raz przejrzał, ale nie zdając sobie sprawy z jej mocy odłożył ją na półkę obok „Amiga DOS". Ale pewnego dnia dała o sobie znać...

Wstęp może przydługi, ale jakoś trzeba zachęcić te tłumy amigowców, żeby zagierczyli w Magiczną Księgę. A warto.

Tym właśnie okularnikiem musisz przejść przez mordercze stare zamczysko w Szkocji, pałac wezyra, opuszczoną kopalnię w Południowej Afryce i piramidzie Cheopsa, aby odnaleźć brakujące kartki. Nie będzie to sprawa banalna, bo nie wystarczy siła yo-yo (Twoja broń) i mocne nogi do skoków przez platformy, ale również odrobinę pomyślunku. Trzeba zatem coś przynieść, znaleźć, połączyć itp.

Grę okrasza kolorowa, dokładna grafika, a muzyka i dźwięki stoją na poziomie, którego nie trzeba się wstydzić. Postać Larka jest moim zdaniem wreszcie interesująca i z charakterem, a wszyscy strażnicy, potwory są zróżnicowane, podobnie jak plansze, które rzadko kiedy mają taki sam wygląd.