MARIO BROS to historia, która nigdy się nie starzeje lub raczej jest wariantem starej gry Joust. Ocean stworzył grę, która nie jest zła, ale moim zdaniem pojawiła się kilka lat za późno. Przedstawiono mi trzy platformy na ekranie, wiele żółwi (zwanych Shellcreeper) i dwóch braci, Mario i Luigi, oznaczonych krótko jako Bros. Na początku zdecydowałem się na pojedynczą grę, bez przesady. Więc byłem Mario. Nie mogłem narzekać na brak zajęcia, musiałem tylko przewrócić żółwie poprzez Bump na gumowej rampie. Teraz biedne stworzenia drapały się bezradnie na swoich skorupach. Teraz musiałem je dotknąć i zdobyć punkty! Jeśli przegapiłem tę szansę, żółwie znowu wstawały.

Tak więc przepycham się przed siebie, aż staje się to nudne. Zapytuję więc moją koleżankę, czy nie chce może przejąć roli Luigiego. Teraz graliśmy w drużynie i sprawa zaczynała stawać się trochę bardziej interesująca. Razem wiele rzeczy idzie lepiej. Ogień, który spadał z nieba, był ignorowany, a inne stworzenia były po prostu przepychane. Już wkrótce otrzymaliśmy pierwsze punkty bonusowe. Trochę problemów przysporzyło nam podnoszenie przedmiotów: jeśli byliśmy zbyt niezdecydowani lub zbyt zuchwałi, inne żółwie mogły nas łatwo przewrócić, co nie służyło dobrze naszemu zdrowiu, zwłaszcza że mieliśmy tylko trzy życia. 

Grafika w grze nie ma wiele pozytywnych cech, które można było by opisać. To po prostu jest rusztowanie, jakie znamy już zbyt dobrze! Dźwięk też nie jest tym, co można by nazwać świetnym. Ogólnie rzecz biorąc: Gra była zabawna! Nie powala na kolana, ale przyciągnie na jakiś czas! Nawiasem mówiąc, wersja na Spectrumie była znacznie gorsza niż ta na 64.