Na pozór prymitywna gra, potrafią­ca niekiedy na dobre wciągnąć. Sympatyczny dzieciak biegnie przed sie­bie zmagając się ze ślimakami, muszkami i przeróżnymi innymi żyjątkami leśnymi. Atakuje wszy­stko co żyje ogryzkami jabłek, kawałkami drew­na, a zbiegiem akcji coraz bardziej wy­myślnymi przed­miotami. Towarzyszy mu niezmienna muzyka w tle, wesolutka i nie wiadomo czy bardziej denerwująca, czy wprowadzająca w trans.

Widząc Nicky Boom ma się dziw­ne odczucie: z jednej strony szuka się po omacku klawisza awaryjnego RE­SET, zarazem coś podpowiada, żeby nie wyłączać, że wszystko jedno. Ist­nieje prawdopodobieństwo, że podatni na wpływy, zwłaszcza ci poniżej pięt­nastki nie będą mogli samodzielnie oderwać się od tej powodującej błogie uśpienie gry.