Zazwyczaj celem gier, w których występują wilkołaki, wampiry, czarownice itd. jest unikanie spotkania z tymi kreaturami, lub znalezienie sposobu na zniszczenie ich. Bywają jednak sytuacje odwrotne, kiedy to autorzy programu wcielają nas w postać mroczną i akceptowaną jedynie na monitorze komputera. Tak było w klasyku Knight Lore, także w Couldron, tak jest i w Night Hunter, czyli Nocnym Łowcy, gdzie główny bohater to wampir spędzający noc na poszukiwaniach źródeł ciepłej krwi i czegoś jeszcze. Ale o tym za chwile.

Night Hunter jest grą komnatową ze znakomitą, dwuwymiarową grafiką i jeszcze lepszymi efektami dźwiękowymi (jak na 1990 rok.). Postacie są raczej niewielkich rozmiarów, lecz dopracowane w najdrobniejszych szczegółach i bardzo dobrze animowane. Teren, po którym się poruszamy jest urozmaicony: pomieszczenia pałacu, krużganki, most zwodzony, stary cmentarz, uroczysko i sporo innych fascynujących miejsc do spenetrowania na pierwszym poziomie, z kilku, jakie mamy do przejścia. No i te dźwięki! Wszystkie digitalizowane, co znaczy mniej więcej tyle, że zostały wzięte z natury. Na pytanie o okoliczności nagrania gardłowego pisku wampira, czy rechotu czarownicy, bezpieczniej nie szukać odpowiedzi - lepiej po prostu pobawić się gotową grą.
Gra raczej nie wymaga od nas szybkiego refleksu, rozgrywa się też w tempie dalekim od szaleńczego, a fabuła nie jest specjalnie skomplikowana. Autorzy wyraźnie postawili (z pełnym powodzeniem) na stworzenie wampirzego nastroju i wrażeń hm... estetycznych, o ile do takich można zaliczyć naturalistyczne odgłosy chłeptania krwi, od których człowiekowi zasycha w gardle i dopada go nieprzeparta ochota na musująca colę.

Zaczynamy wraz z pełnią księżyca, w pustej piwniczce, gdzie stoi jedynie przytulna trumna, opuszczona przez nas przed chwilą. Bierzemy kluczyk, otwieramy drzwi ("fire" i do przodu) i możemy zacząć misję. Przede wszystkim szukamy... następnych kluczy, aby móc odwiedzić kika zamkniętych pomieszczeń, jednak ta działalność jest tylko środkiem do osiągnięcia głównego celu - zdobycia trzech tablic kabalistycznych, które pozwolą naszemu wampirowi otworzyć bogato inkrustowane drzwi w lewym krańcu, prowadzące na następny poziom. A tam zadania są podobne. Na dole ekranu mamy informację o niesionych przedmiotach, liczbie "żyć", wyniku i zasobach energii. Możemy ją uzupełniać, wysysając krew z nieszczęśników, jacy nawiną się pod nasze kły i pazury; przytrzymanie "fire" powoduje wysunięcie rąk w kierunku ofiary, ale musi ona podejść na odpowiednią odległość. Poza tym ludzie patrolujący okolice wcale nie są bezbronni: jedni uzbrojeni w osikowe kołki, inni, znacznie gorsi, w łuki.
Przycupnięcie pozwala najczęściej uniknąć przykrych konsekwencji, lecz nie zawsze. Na domiar złego, latające na miotłach wiedźmy bezceremonialnie poszturchują nas, niby po koleżeńsku, ale niekiedy boleśnie. Bezpiecznie i szybko poruszamy się przemienieni w nietoperza ("fire" + prawo, dół), prawy pasek energii ogranicza czas pozostawania w tym wygodnym wcieleniu. Możemy także zmienić się w wilkołaka ("fire" + lewo, dół).

W sumie Night Hunter to przede wszystkim wspaniała zabawa, w trakcie której kompletnie ignorujemy okienko z napisem SCORE, za to uważnie rozglądamy się za sprytnie ukrytymi kluczykami i tablicami. Aha, i jeszcze o jednym pamiętajmy; jak każdy przepisowy wampir, tak i nasz szabloząb potrafi przeżyć jedynie nocą przy pełni księżyca. Świt kończy jego życie, zamieniając peleryniastą postać w kupkę popiołu. Dlatego pospiesz się kiedy usłyszysz śpiew skowronka. Może brzmi on pięknie, ale wampirowi na pewno nie zwiastuje nic dobrego.