Soccer Kid pomimo swojej renomy jest jednak grą kontrowersyjną. Otóż zauważyłem, iż program ma większe szanse spodobać się osobom nie grającym regularnie w zręcznościówki. Powodem takiego stanu rzeczy wydaje się osobliwy charakter gry, nie jest to bowiem typowa platformówka. Po pierwsze, nie ma tutaj zbyt wielu platform, po których zresztą bardzo niewygodnie byłoby się poruszać z piłką, bo jeśli ktoś jeszcze nie wie, to właśnie piłka odgrywa w tej grze bardzo ważną rolę. Mniej lub bardziej konwencjonalne zagrania, które potrafi wykonać tytułowy Soccer Kid, umożliwiają mu wędrówkę przez kilka krajów świata, a tam nie brakuje złośliwych mieszkańców... Ze względu na sposób zabawy etapy zaprojektowano w poziomie, tudzież pod poziomem (w jakiejś piwnicy, przystanku metra czy w ziemnej norze). Jedynym powodem, dla którego rezygnujemy z bezpiecznego biegania w „parterze", są kartki z piłkarzami, których określona liczba ukryta jest na zawieszonych nad ziemią platformach, bądź ich „substytutach" w postaci drzew, samochodów ciężarowych, kiosków i tym podobnych obiektów. Większość przeszkadzajek wymaga kilkakrotnego potraktowania piłką, co nie pozwala nam biegać tak beztrosko, jak na przykład w Kid Chaos. Pośpiech nie jest wskazany, natomiast precyzja wręcz wymagana. I to jest chyba powód, dla którego niektórzy rasowi łamidżoje nie przepadają za tą gierką.