Niestety, po raz kolejny okazało się czyją matką jest nadzieja. Już pierwsze plansze tytułowe określiły rodzaj programu jako „denna staroć", a niemiecko-angielska narracja wyświetlana na ekranie dobiła resztki zapału.

Wyobraźmy sobie, że na ekranie widać celę, porozrzucane w nieładzie przedmioty i jakąś postać (to Ty!) stojącą pod ścianą. A teraz spróbujmy ją poruszyć — nic z tego. Może więc użyć którejś z ikon? Ale której — jeśli nie masz myszki, eksperymenty zajmą Ci z tydzień. Nawet ewentualny sukces nie przynosi zadowolenia — taki już urok tego programu, że im dłużej się gra, tym bliżej do wyłączenia komputera.

Gra nie jest wybitna pod żadnym względem: nie posiada muzyki, grafika do dopracowanych nie należy, a animacji nie miałem okazji ujrzeć. W ogóle nie spotkał mnie zaszczyt wzięcia udziału choć we fragmencie gry, gdyż rozerwanie krępujących mnie łańcuchów uznałem po kilku godzinach prób za niemożliwe. No, powiedzmy, przekraczające moje możliwości.

Trudno jest mi krytykować The Finał Battle, gdyż jak już wspomniałem, gry nie udało mi się rozpracować. Aby jednak nie pozostawić na niej suchej nitki powiem inaczej: nie ma jej za co chwalić. Gdy więc tylko masz możliwość zakupienia czegokolwiek innego, zrób to. Omijając z daleka wszystko co wiąże się z The Finał Battle, zaoszczędzisz wiele czasu i nerwów. Dobrych gier na peceta i Amigę nie brakuje.