Grafika i efekty dźwiękowe gry Final Conflict prezentują średni poziom wykonania. Dobry jest natomiast scenariusz — niezbyt skomplikowany, ale bardzo przyjemnie się go rozgrywa. Wygodny jest system sterowania grą. Wszystkie działania wykonywane są na ikonach za pomocą myszy (LMB — zwiększenie liczby jednostek, RMB — zmniejszenie).

Przed rozpoczęciem gry można ustalić jej parametry - SELECT OPTIONS:

• Spying On/Off — włączenie i wyłączenie opcji szpiegowania.
• Missiles On/Off — wojna nuklearna lub z uzbrojeniem klasycznym.
• Diplomacy On/Off — możliwość prowadzenia rozmów dyplomatycznych z krajami neutralnymi albo rezygnacja z poszukiwania sojuszników.
• End When — wybór momentu, w którym gra się kończy (nie dotyczy to przypadku, gdy strona przyjazna ponosi klęskę):
  enemy defeated — wszystkie wrogie kraje zostaną podbite,
  conquered world — znacznie trudniejsze rozwiązanie, należy podbić cały świat.
• Enemy Speed — szybkość reakcji przeciwnika (wybór od 1 do 20, standardowo — 10).
• Scenario — scenariusze dostępne w grze:
• Customize Scenario — stworzenie własnego scenariusza gry:
• Your Countries/Edit Your Countries — wybór własnych państw (od 1 do 8).
• Enemy Countries/Edit Enemy Countries — wybór państw znajdujących się w obozie wroga (od 1 do 8).
• Finished — zakończenie tworzenia scenariusza, można teraz rozpocząć grę (pojawia się nowy scenariusz — Customise). Uwaga: musi być przynajmniej jeden przeciwnik (nie można wybrać dowolnego państwa i podbić za jego pomocą całego świata, musi być przynajmniej jeden wróg).
• Practice Missile Defence — trening zręcznościowej fazy gry.
• Play Game — rozpoczęcie gry.

Ekran gry został podzielony na kilka części.

1. Mapa świata — ogólna lub szczegółowa (wybrany jeden z dziewięciu dostępnych obszarów); kraje zaprzyjaźnione oznaczone są kolorem zielonym, wrogie — czerwonym, neutralne — żółtym. Oceany są podzielone na określone obszary.
2. Okno komunikatów (pod mapą) — pojawiają się tutaj informacje o aktualnych wydarzeniach:
   - atak wrogich sił,
   - wystrzelenie pocisków przez przeciwnika,
   - zaatakowanie wroga przez rakiety sprzymierzonych,
   - efekty walk na morzu i lądzie.
   - dołączenie do sił sprzymierzonych jakiegoś państwa,
   - zwiększanie się koalicji wrogich państw,
   - dane o produkcji w zaprzyjaźnionych krajach,
   - występowanie klęsk żywiołowych,
   - sukcesy i niepowodzenia działań szpiegowskich,
   - zdobycze sprzymierzonych i wrogiej koalicji.
3. Panel informacyjno-kontrolny (po lewej stronie mapy), informacje oraz ikony wspomagające ogólną obsługi gry.
4. Panel decyzyjny (po prawej) wydajemy tutaj rozkazy dotyczące przemieszczania własnych jednostek (wojsko, okręty, szpiedzy, dyplomaci), bądź wystrzelenia rakiet, zwiększenia produkcji.
5. Poniżej panelu decyzyjnego znajduje się sygnalizator zagrożenia nuklearnego (uaktywnia się on w momencie, gdy wrogie rakiety dzieli od celu dziesięciosekundowy okres lotu).

Na zakończenie kilka uwag praktycznych, które mam nadzieję dopomogą Wam w grze.
Najciekawsza jest opcja, w której należy podbić cały świat.
Nie jest to równoznaczne z koniecznością zbrojnej konfrontacji z każdym krajem, niektóre można przejąć na drodze dyplomatycznej.
Dyplomacja to podstawa sukcesu. Warto prowadzić rozmowy z następującymi krajami:

• Afryka — Nigeria
• Ameryka Północna — USA
• Ameryka Południowa — Brazil
• Azja — Russia, China, India

Pozostałe są raczej proste do pokonania. Należy tylko zapewnić sobie neutralność tych sześciu "potęg". Oczywiście, sprawy komplikują się znacznie, gdy któreś z tych państw jest naszym przeciwnikiem.
Podczas operacji szpiegowskich najważniejsze jest wykrycie położenia wyrzutni pocisków balistycznych. Po ich zniszczeniu, posiadające je państwo przestaje być właściwie groźne i czeka "cierpliwie" na swoją kolej podczas naszych podbojów.
Jeżeli wrogi kraj posiada znaczne siły wojskowe, należy przed inwazją zaatakować jego armię rakietami balistycznymi.
W przypadku tworzenia własnego scenariusza gry, można wybrać jako przeciwnika dla małego państwa nawet potężny kraj, pod warunkiem, że nie sąsiadują one z sobą.
Gdy bronione państwo zostaje zaatakowane przez znaczne siły, a posiada dużą liczbę mieszkańców (wymienione wcześniej państwa oraz np. Japonia), należy rozpocząć tworzenie możliwie wielu oddziałów piechoty — nowe, znaczne siły oraz prawdopodobna w takim przypadku klęska głodu — wystarczą do obrony. Oddziały piechoty można tworzyć w kilku "rzutach", np. zatwierdzić budowę 15 jednostek, a po chwili ponownie utworzyć taką samą liczbę.
Powyższe uwagi odnoszą się do gry przy szybkości przeciwnika 10. Całkiem inna sytuacja powstaje przy wyborze szybkości 20 — raczej nie polecam tego rozwiązania, można nabawić się bólu głowy i lekkiego oczopląsu — sytuacja zmienia się w mgnieniu oka.