Do wyboru są cztery postacie, znane doskonale z książkowego pierwowzoru: Sherlock Holmes, Doktor Watson, Irene Adler oraz Inspektor Lestrade. Oznacza to ni mniej nie więcej, że w grze mogą brać udział jednocześnie nawet cztery osoby. Przed rozpoczęciem zmagań, decydujemy jeszcze o tym, którą ze spraw chcemy rozwikłać (jest w ich sumie trzydzieści) i czy znajdywane przez nas wskazówki mają być kodowane. Obsługa programu jest bardzo prosta i sprowadza się do kilku prostych czynności. Najważniejszy jest rzut kostką, który określa, ile pól możemy ruszyć się w jednej turze. W miejscach oznaczonych strzałką, możemy wejść do znajdującego się w pobliżu budynku. Wszystkie wskazówki oraz dowody, jakie napotkamy podczas gry, znajdują się właśnie w konkretnych lokacjach. Tylko od wyobraźni gracza będzie zależeć, czy uda nam się zebrane fakty połączyć w jedną całość i w rezultacie odkryć, kto jest mordercą.

Jako, że samo odwiedzanie lokacji byłoby nudne, autorzy postarali się o kilka usprawnień. Po pierwsze, w budynku Scotland Yardu gracz może wziąć odznakę, która uprawnia do zamknięcia jednego z odwiedzonych przez nas domostw. Jeśli konkurenci nie postarają się o klucz u ślusarza, taki budynek nie będzie dla nich dostępny, a co za tym idzie, niemożliwe stanie się uzyskanie wskazówki. Po drugie, w Londynie istnieje sieć kanałów, które pozwalają na szybkie dostanie się z jednego miejsca do drugiego. Odkrycie ich wszystkich może okazać się kluczowe dla rozgrywki, bowiem to właśnie na chodzeniu po mieście traci się najwięcej czasu. Jeśli przy okazji los nam nie sprzyja i kostka wskazuje niskie cyfry, możemy pogrzebać w ten sposób jakiekolwiek szanse na zwycięstwo. Po trzecie, do wskazania mordercy potrzebne są: odznaka, wizyta w siedzibie Sherlocka Holmesa oraz udzielenie poprawnych odpowiedzi na trzy pytania (morderca, narzędzie zbrodni oraz motyw).

Zarówno grafika, jak i udźwiękowienie są utrzymane w 221B Baker St. na przeciętnym poziomie. Miło, że każda lokacja ma odrębny obrazek, ale ich jakość pozostawia wiele do życzenia. Podobnie ma się rzecz z piskami PC Speakera, których autorzy mogli równie dobrze graczowi oszczędzić. To jednak nie oprawa audiowizualna jest w tym programie najważniejsza. Liczy się przede wszystkim prawdziwa rywalizacja, jakiej doświadczą wszyscy Ci, którzy spróbują wspólnego rozwiązywania zagadek.