W roku 2012, zagraniczni terroryści pod przywództwem niesławnego Victora Balocha przejęli kontrolę nad Bliźniaczymi "Wieżami ONZ" w Stanach Zjednoczonych, pojmano przywódców świata, którzy odbywali szczyt w tym czasie. Siedziba Organizacji Narodów Zjednoczonych jest pod kontrolą terrorystów. Światowi liderzy są zakładnikami na najwyższych piętrach wieżowca. Negocjacje nie postępują bez rozkazu Balocha.

Jako członek rządu Elitarnej Siły, szkolonych do eliminowania terrorystów, gdy rozmowy z terrorystami zawodzą, musisz wejść do jednej z wież przez obszar remontu, do którego można dotrzeć przez kanały ściekowe. Droga na szczyt jest długa i pełna niebezpieczeństw, łącznie z walką w trójwymiarowym labiryntowym korytarzu.

Według informacji na okładce, twórcy Body Count pożyczyli silnik gry Wolfenstein 3D. Dodali także wzory powierzchni podłogi i sufitu. Efekt końcowy jest zaskakująco amatorski. Krótkie wstępne demo i wstawki między piętrami nie poprawiają grywalności ani nie rozwijają fabuły naprzód. Gracz może szukać sojuszników, których można kierować prostymi instrukcjami. Można np. zabrać sojusznika do końca korytarza i zostawić tam, by przyczaił się.

Gra składa się z 40 poziomów, z czego pierwsze 5 odbywają się w kanałach ściekowych, gdzie gracz walczy z olbrzymimi szczurami. Celem każdego poziomu jest zabicie określonej liczby terrorystów na mapie, zanim skorzystasz z jednej z kilku wind lub schodów, by przejść na kolejne piętro.

Istnieją trzy poziomy trudności i pięć rodzajów broni, od strzelby po granatnik. Możliwe jest także korzystanie z modemu i gry sieciowej. Znajduje się tu wiele przedmiotów do zebrania, od amunicji po apteczki. Tajne korytarze ujawniają się dla aktywnych graczy, którzy dokładnie przeszukują ściany.

Body Count to przerażająco słaby klon Wolfensteina. Jedyną miłą cechą gry są dźwięki. Muzyka płynąca z CD, szepty wrogów i dzwonienie karabinu maszynowego tworzą przyzwoity dźwiękowy krajobraz. Jednak gra jest trudna do przejścia.