Bridge Olympiad, posiadająca obok typowej rozgrzewki brydżowej (Practice) i kółka (Rubber) także pełnokrwisty turniej drużynowy, gdzie do rozegrania mamy 8-rozdaniowe mecze z 7 drużynami.
Na początku dobieramy partnerów do 4-osobowej drużyny, w której mamy gwarantowane miejsce. Skład dobieramy analizując 4 cechy partnerów: siłę licytacji, siłę rozgrywki, agresywność i skłonność do Wetowania. Przed rozpoczęciem gry powinniśmy ustalić też, w jakim systemie licytujemy (naturalny, amerykański lub Precision), oraz wybrać dodatkowe konwencje, które chcemy stosować w licytacji (n.in. słabe dwa, transfery, 3 BAz długim młodszym kolorem).
Gra w meczu polega na rozegraniu rozdania przez nas, a następnie przez komputer. Porównanie liczby punktów w notacji międzynarodowej z obu rozgrywek i przeliczenie ich na punkty meczowe (IMP) daje wynik ostateczny wpisywany do tabeli. W trakcie rozdania możemy podejrzeć wynik całego meczu i dotychczasowy przebieg rozdania. Wynik końcowy meczu wpisywany jest do końcowej tabeli turnieju. Podawana jest w niej także aktualna suma punktów zdobytych przez poszczególne drużyny, jak również zajmowane przez nie miejsca.

Wszystko wyglądałoby naprawdę pięknie, gdyby nie sposób gry komputera. Nazywanie jego wyczynów faulowaniem byłoby obrazą dla wszystkich graczy stosujących podczas rozgrywek brydżowych mniejsze lub większe kanty. Otóż potrafi on niezwykle celnie impasować, łapać singlowe króle za impasem (przy podziale 4-1), oraz odpuszczać na drugim stole, gdy na naszym się wygłupiliśmy grając na przykład nie idącego szlemika (na drugim stole komputer nie dopada nawet wykładanej końcówki). Po co więc podział na pokój zamknięty i otwarty, jeśli komputer zachowuje się tak, jakby znał wynik? Poza tym podziały należą do tych nieortodoksyjnych, bowiem częściej można spotkać kolor dzielący się 4-1 niż 3-2, a szczególnie ulubionymi podziałami są 4-0, 5-0 i 6-0 (częstość ich występowania nie ma nic wspólnego z rzeczywistym prawdopodobieństwem), co wkurza zwłaszcza przy dopadnięciu szansownej na pierwszy rzut oka gry premiowej czy końcówki.

Bridge Olympiad jest przykładem jak świetny pomysł może zostać źle zrealizowany. O olimpiadzie trzeba jak najszybciej zapomnieć, bo grać w to się nie da.