Wojna trwa dalej! Po krwawych przeżyciach w części pierwszej wracamy na komputerowe pola chwały, gdzie spośród kolejnych rekrutów, drogą selekcji wojennej, wybierzemy super-bohaterów wojennych. Ci oczywiście, jak tylko skończy się wojna, wrócą do ojczystego kraju, gdzie będą traktowani jako psychicznie chorzy ludzie, dotknięci psychozą wojny, ale to już nie dotyczy naszej gry...

Cannon Fodder (mięso armatnie) to gra ciesząca się ogromną popularnością wśród graczy na całym świecie. Prężna firma jaką jest z pewnością Virgin, nie mogła nie zauważyć tego i tak powstała druga część: CANNON FODDER 2.
Od razu ciśnie się na usta pytanie: czy zostało wprowadzone coś nowego? Tak, ale niewiele. Została zastosowana zasada, że jak ludziom się podoba jak jest, to lepiej im nie poprawiać, bo a nuż się pogorszy. Cały tzw. engine, czyli oprawa graficzna, zasada gry, używania granatów, rozłączania składu drużyny, dochodzenie nowych rekrutów co misję, itd. zostały zachowane w starej dobrej formie. Zmieniła się natomiast sceneria, w jakiej będziemy walczyć. Tym razem nasze działania wojenne będziemy prowadzić na terenach Bliskiego Wschodu. Pojawia się stepowa roślinność, pustynne piaski, budynki o architekturze arabskiej, i wiele innych.

Muzyka w grze to oczywiste arcymistrzostwo w tej dziedzinie. Fantastycznie brzmiąca piosenka w intrze (tak jak i w poprzedniej części) zmusza nawet najbardziej ospałego osobnika, do mimowolnego podrygiwania i tupania nóżką jej w rytm. W trakcie gry nasze uszy „dotknięte" zostaną pełnym wachlarzem muzyczek od wspaniałych marszowych rytmów, przez niepokojące odgłosy, oznajmiające nadchodzącą niebezpieczną akcję, po melancholijne i pełne zadumy dźwięki podkreślające śmierć naszych żołnierzy. Po prostu piękne. Oprócz tego oczywiście pełno na każdym kroku różnego rodzaju efektów dźwiękowych, jak jęki rannego człowieka, strzały karabinu, chrzęst zmienianych magazynków.
Muzyka w połączeniu z grafiką i wspaniale prowadzoną, dynamiczną akcją daje nam rewelacyjną wręcz strzelankę, przy której siedzi się, siedzi, siedzi, i za żadne skarby nie chce się zająć czymś innym.
Oto gra jaką poleciłbym każdemu, kto szuka rozrywki nie wymagającej zaangażowania umysłowego, a tylko zręczności, szybkich decyzji, no i finezji krwiożerczego zabójcy.