Gra przenosi nas w alternatywną rzeczywistość, gdzie Ameryka została zaatakowana przez rosyjskie wojska, a Prezydent Stanów Zjednoczonych jest pod ostrzałem. Gracz ma wybór: stanąć po stronie Aliantów, walczących o odzyskanie ojczyzny, lub wcielić się w sowieckiego dowódcę działającego dla Premiera Romanova i wspieranego przez psychicznego komendanta Jurija, który pragnie chwały ZSRR.

Kampania składa się z 12 misji dla każdej frakcji, a każdą z nich poprzedza film FMV (Full Motion Video), przedstawiający kontekst fabularny i dalszy ciąg historii. Co ważne – każda strona konfliktu ma w pełni samodzielny wątek, który nie wymaga znajomości drugiej kampanii, co nawet dziś wydaje się rozwiązaniem godnym pochwały.

Najmocniejszym elementem Red Alert 2 pozostaje rozgrywka. Westwood zrezygnowało z dawnych problemów, takich jak tank rush czy ataki inżynierów, stawiając na zasadę „balansowania wysoko” – potężne jednostki zadające duże obrażenia równoważą rozgrywkę i eliminują typowe schematy znane z wcześniejszych odsłon.

Budowanie baz, tworzenie jednostek i rozwijanie technologii odbywa się według dobrze znanego schematu z serii Command & Conquer, co może rozczarować tych, którzy oczekiwali większych zmian. Z drugiej strony – to właśnie ta klasyczna prostota sprawia, że gra jest dziś tak przystępna i łatwa do ponownego zagrania.

Na tle swoich czasów grafika Red Alert 2 prezentowała się znakomicie. Pomimo dwuwymiarowej oprawy 16-bit, każda jednostka była szczegółowa i dobrze animowana, a mapy zachwycały dopracowaniem i kolorystyką.

Warstwa dźwiękowa wyróżniała się unikalnym charakterem – każda frakcja miała własny zestaw efektów audio, od złowieszczych dźwięków psychicznych żołnierzy po charakterystyczny akcent komandosów Rocketeerów. Muzyka była dobrze dopasowana do nastroju misji – dynamiczna dla Aliantów, ciężka i ponura dla Sowietów. Pewnym minusem pozostawała powtarzalność utworów oraz brak muzyki reagującej na sytuację w walce.

Red Alert 2 zrobił to, czego nie udało się osiągnąć Tiberian Sun. Gra zachwycała ulepszoną grafiką, usprawnioną rozgrywką i bardziej intuicyjnym interfejsem, co czyniło ją najbardziej dopracowanym tytułem w historii serii.

Mimo wszystkich zalet, Red Alert 2 nie uniknął pewnych ograniczeń. Choć balans jednostek poprawiono, rdzeń rozgrywki pozostał niezmieniony. System budowania i produkcji nie oferował nowych rozwiązań, a tzw. superbronie wciąż działały na zasadzie jednorazowych ataków po długim ładowaniu.

Podsumowanie

Z dzisiejszej perspektywy Command & Conquer: Red Alert 2 to klasyk, który wciąż potrafi przyciągnąć przed ekran. Pomimo prostoty mechanik i ograniczeń technologicznych, gra zachwyca klimatem, dopracowanymi misjami i charakterystycznym stylem serii.