Crusader: No Remorse - to jedna czwarta Syndicate. Albo dwa razy tyle, co Little Big Adventure. Dlaczego? Ano, dlatego że bohaterem jest tylko jeden gość (poruszający się i wykonujący akcje dokładnie w stylu czwórki agentów z Syndicate), ale to, co ten gość robi (i jak to jest pokazane), powoduje, że gra jest co najmniej dwa razy lepsza od LBA.

Crusader: No Remorse - to gra futurystyczna. Opowiada o superelitarnym żołnierzu z formacji Silencerów, który będąc przez długie lata ostoją panującego na Ziemi reżimu gwałtownie zmienia poglądy i przyłącza się do ruchu oporu. Oczywiście nie wszyscy rebelianci witają niedawnego wroga z otwartymi ramionami. Tworzy to równoległą nić fabuły gry - wydarzenia i rozmowy w bazie (podobnie jak w Wing Commander 3).

Crusader: No Remorse - to gra krwawa i brutalna. Co chwila bez litości strzelasz do poddających się gości, rozwalasz wszystko i wszystkich, nie tylko strażników i żołnierzy, ale także spokojnych naukowców. Wizualizacja scen mordu jest szokująca: pod świeżymi trupami po chwili tworzy się jeziorko krwi, topiący się w chemikaliach faceci do ostatka walczą o życie zwijając się z bólu. Absolutny rekord brutalności bije zaś widok podpalonego wroga: płonące ciało przez kilkanaście sekund w panice biegające po pomieszczeniu, by wreszcie paść na ziemię i doszczętnie się zwęglić. Syndicate czy Rise of the Triad to przy tym betka.

Crusader: No Remorse jest grą trudną. Trudność ta nie wynika jednak z siły wrogów czy komplikacji zagadek - przeciwnie, wrogowie są głupi i słabi, a zagadki proste. Cała sprawa bierze się z interfejsu użytkownika. Nasz Silencer może wykonywać mnóstwo realistycznych akcji (przewroty, kucnięcia, bieg, ostrożny ruch, obroty o 180° itd., używanie przedmiotów), ale opanowanie klawiszologii zajmuje sporo czasu.

Crusader: No Remorse - to gra dobrze wykonana. Trójwymiarowa grafika o wysokiej rozdzielczości nie ma sobie równych, animacje są płynne i bardzo naturalne. Muzyka i efekty dźwiękowe fajne.