Programiści z Psygnosis nie rzucają Cię od razu na głęboką wodę - pierwsza misja mogłaby być opatrzona komentarzem „tutorial". Cała akcja jest już przygotowana i Twój udział sprowadza się do obserwacji. Możesz jednak (i to polecam) ingerować w przebieg zdarzeń, porównać swoje dokonania z wynikiem komputera oraz wprawić się w obsłudze gry. Po zakończeniu misji czekają na Ciebie poważniejsze problemy. Twoja grupa może otrzymywać zlecenia, występując jako:

• Rapid Reaction Force - działa na terenie całych Stanów. Wkracza do akcji, gdy lokalna policja okazuje się bezsilna.
• Metropolitan Security Force - głównym zadaniem tej formacji jest ochrona VIP-ów, budynków rządowych i „w szerokim zakresie" mieszkańców Waszyngtonu.
• Transport Police - sprawuje pieczę nad portami lotniczymi, dworcami, pociągami, autostradami itp

Aby rozpocząć następną misję, musisz najpierw dokończyć już zaczętą. Możesz jednak w dowolnym momencie przerwać grę i ponownie dokonać wyboru zadania (tyle tylko, że wszystko musisz zaczynać od początku). Misji nie ma wiele, ale stopień komplikacji i obfitość zdarzeń rekompensuje to w całości. Kogóż tu nie ma; terroryści, zbiegli więźniowie, fundamentaliści arabscy, zdesperowani ekolodzy, psychopaci i całe mnóstwo innych sympatycznych facetów.

Zespół

Przeciwko nim staje Twoja grupa składająca się z 15 osób, choć do misji wolno Ci wybrać tylko osiem. Możesz obejrzeć dossier swoich ludzi, a także wyniki ich ostatnich testów. Niektórzy mają dodatkowo podane wyuczone umiejętności (walka wręcz, rozbrajanie bomb itp.), co znacznie ułatwia kompletowanie zespołu. Z własnego doświadczenia mogę powiedzieć, że najlepiej utworzyć dwie, trzy grupy, w zależności od charakteru misji. W każdej powinien znaleźć się ktoś z dużym doświadczeniem, najlepiej oficer wojska lub wywiadu.

Gdy dokonasz wyboru, musisz swą grupę wyposażyć. Broni jest pod dostatkiem - duży wybór pistoletów, broni maszynowej i granatów. Dysponujesz także wyrzutnią granatów oraz znanym z każdego filmu o amerykańskiej policji, niezastąpionym Winchesterem. Z wyposażenia specjalnego warto polecić apteczkę (to oczywiste), zestaw do rozbrajania bomb, noktowizor i maskę przeciwgazową.
W zależności od rodzaju wykonywanej misji musisz dobrze dobrać wyposażenie - nie ma sensu obarczać ludzi niepotrzebnym złomem, a im więcej pobierzesz sprzętu, tym mniej będziesz go miał przy następnym zadaniu. Jeżeli uznasz, że brakuje Ci uzbrojenia, możesz zgłosić zamówienie. Zostanie zrealizowane jeszcze w czasie trwania akcji (choć czasem wypada czekać i kilkadziesiąt minut). Przydaje sie to również już w trakcie trwania akcji - zdarza się, że po utracie kilku ludzi zostajesz bez niezbędnego specjalistycznego sprzętu. Czas oczekiwania można skrócić - istnieje specjalna opcja. Zamawiając broń staraj się nie szaleć: pieniądze podatników są wydawane nadzwyczaj niechętnie. Narażasz się na ostrą reprymendę i rozkaz natychmiastowego zmniejszenia zamówienia. Przekroczenie budżetu firmy jest drugim, najpoważniejszym przestępstwem po spartaczeniu akcji.

Akcja

Sterować poczynaniami swoich ludzi możesz na dwa sposoby. Pierwszym z nich jest planowanie operacji. Rysujesz wówczas trasę i określasz zadania dla każdego z osobna. Planowanie jest bardzo szczegółowe, można określić np. kierunek, który dana osoba po zatrzymaniu się będzie ubezpieczać; sposób, w jaki zbliży się do budynku (biegnąc lub czołgając się) itp. Określasz również, jak będą zachowywać się Twoi ludzie przy spotkaniu z przeciwnikiem. Możliwe są cztery rodzaje takich reakcji: pasywna, dążenie do pojmania przestępcy, wymiana ognia w celu zatrzymania przestępcy i wymiana ognia służąca do wyeliminowania przestępcy.

Podczas planowania korzystasz z podglądu terenu. Planowanie można przeprowadzać podczas misji w dowolnym momencie. Podstawową korzyścią takiego kierowania akcją jest to, że w trakcie ruchu oddział wykonuje jednocześnie różne zadania. A jest to sprawa najważniejsza - cała akcja dzieje się w czasie rzeczywistym i uciekający przestępca nie będzie czekał, aż po kolei ustawisz na stanowisku każdego człowieka. Dlatego też radzę dosyć szybko nauczyć się sztuki planowania akcji - jest bardzo przydatna, zresztą plany można w każdej chwili anulować lub zmieniać, stosownie do zaistniałej sytuacji.

Drugi sposób, klasyczny - sterowanie ruchem Twoich ludzi na bieżąco. Ta metoda czasem ma również swoje zalety, chociażby w momencie nie przewidzianego rozwoju sytuacji, kiedy nie ma czasu na drobiazgowe planowanie (a jest zazwyczaj mniej więcej w połowie każdej misji -dopóki nie nabierzesz odpowiedniego doświadczenia).
Realizując misję staraj się pamiętać, że to nie prosta strzelanka - jesteś policjantem i powinieneś raczej łapać przestępców niż urządzać krwawe jatki (zakładnicy patrzą!). Czasem jest to jednak niemożliwe. Musisz jednak pamiętać, że najważniejsze jest życie zakładników - żaden z nich nie ma prawa zginąć. Drugim kryterium, branym pod uwagę przy ocenie akcji, są Twoje straty. Los terrorystów najmniej obchodzi Twoich przełożonych, chyba że był między nimi ktoś potrzebny... Ocenę misji przedstawia Ci szefowa. Powtórzyć misję musisz zazwyczaj wtedy, gdy zginął któryś z zakładników, bądź poniosłeś zbyt wysokie straty w ludziach. Możesz również sprawdzić, na jaką kwotę dokonano zniszczeń w trakcie akcji oraz jaki procent budżetu formacji został użyty do zrealizowania Twoich zamówień na broń.
Po każdej akcji masz okazję przyjąć nowych członków zespołu - w ten sposób uzupełniasz straty. Lepiej jednak dbać o swoich ludzi podczas akcji. Nic nie zrekompensuje Ci doświadczenia jakiego nabywają podczas wykonywania misji - widać to wyraźnie po wynikach testów.

Rozpoczynając misję nie wiesz nigdy, w których miejscach ukrywają się Twoi przeciwnicy. Będziesz zatem musiał sprawdzić większość budynków. Skutecznym sposobem jest zajrzenie przez okno, co - niestety - nie obywa się bez wybicia szyby. Tym samym demaskujesz jednak swą obecność, dlatego zawsze powinieneś być przygotowany na ewentualność walki. Jeżeli penetrujesz budynek, w którym drzwi są pootwierane, najprostszym sposobem jest wrzucanie przez próg granatu ogłuszającego. Zakładnikom i tak nic się nie stanie, a Ty zyskuesz chwilę czasu na unieszkodliwienie przeciwników. Komputerowi przeciwnicy nie są może tak błyskotliwi jak Twoi ludzie (i jak Ty sam, oczywiście), ale mogą być bardzo groźni. Przede wszystkim z żelazną konsekwencją wykorzystują wszystkie Twoje błędy, wystawianie się na strzał, niepotrzebne szarże pojedynczego człowieka bez należytego ubezpieczenia, niedokładne rozpoznanie (pamiętaj, że wiele budynków ma kilka wyjść - powinieneś obstawić wszystkie -pogoń za uciekającymi przestępcami nie należy do bezpiecznych, a poza tym ze względu na szybkość zdarzeń jest całkowicie poza Twoją kontrolą) itp. Twoją przewagę stanowi fakt, iż dopóki coś nie wywabi ich z ukrycia, możesz spokojnie planować akcję i ustawiać swoich ludzi.
Pamiętaj jednak, że mimo maskujących strojów Twoich ludzi widać doskonale przez otwarte drzwi i okna.

Do omówienia pozostały jeszcze dwie funkcje, z których warto korzystać w czasie gry. Pierwszą z nich są raporty operacyjne i baza danych. Otrzymując meldunek sytuacyjny, możesz zaznaczyć wybrane fragmenty bądź nazwiska, a po pewnym czasie otrzymasz pełniejsze informacje. W ten sposób poznajesz nowe szczegóły o miejscu akcji i Twoich przeciwnikach, a cała gra zyskuje na autentyczności. Drugą funkcją jest telefonowanie. Możesz zadzwonić do szefowej (wyjątkowo mało urodziwej), choć najczęściej usłyszysz od niej ponaglenie do działania. Ponadto w zależności od misji możesz dzwonić w różne inne miejsca. Niekiedy w celu zdobycia dodatkowych informacji, czasem z konieczności, aby pomyślnie ukończyć misję. Np. w misji „Murwell Family Siege" musisz najpierw porozumieć się z technikiem komputerowym, który wyłączy system alarmowy, a następnie dodzwonić się do elektrowni i zamówić wyłączenie prądu w całym budynku. Tą drogą jesteś również w stanie prowadzić pertraktacje z terrorystami. Może nawet udać Ci się wynegocjowanie pewnych ustępstw (np. zwolnienie części zakładników).

Dźwięk

Raczej średni, ale na poziomie. Najciekawsze, moim zdaniem, są rozmowy telefoniczne, a ponieważ terroryści reprezentują różne nacje, słyszymy np. głos mówiący po angielsku z twardym rosyjskim akcentem. Dźwięk w grze nie wzbudził we mnie specjalnych emocji - po prostu przeciętny. Ochrypłe okrzyki, jakimi „przerzucają się" Twoi podkomendni, przywodzą raczej na myśl grupę nałogowych palaczy, chorych na raka płuc, ale może tak właśnie wyglądają uroki policyjnej pracy.

Grafika

Poza intro gra została zrealizowana w niskiej rozdzielczości, ale nie wygląda to źle. Czasem tylko postacie (zwłaszcza Twoi ludzie w panterkach) zlewają się dość skutecznie z otoczeniem. Przestępcy są ubrani przeważnie na ciemno, zakładnicy na biało - dosyć to monotonne. Zastrzeżenia mam właściwie tylko do interfejsu gracza - jego twórca pewnie zapatrzył się w klawiaturę organową. Trzeba mieć kilka par oczu, żeby ogarnąć na raz wszystkie ikony. Wrażenie to po jakimś czasie mija, ale początkowo trudno jest skutecznie „zawiadywać" oddziałem.

Reasumując: Deadline wydaje mi się udanym produktem. Ciekawy pomysł i dobre wykonanie (pomijać niejaką siermiężność grafiki) sprawiają, że można przy niej swobodnie spędzić kilka dni. Misję są na tyle ciekawe, że bawiłem się bardzo dobrze.