Gra doomopodobna, w której labirynt jest naprawdę 3D - to znaczy korytarz może prowadzić w dowolnym kierunku, zawijać się kiszkowato, skręcać, słowem - totalna swoboda, zwłaszcza że nie biegamy po nim, ale latamy i to w stanie nieważkości. Początkowo utrata orientacji jest nieuchronna i błyskawiczna, ale po krótkim treningu lot staje się prawdziwą przyjemnością. Zwłaszcza że gracz słusznie może czuć dumę ze swych umiejętności pilotażowych.

Przeciwnikiem są różne roboty, do których wymiatamy (głównie) z lasera - wróg i typy broni to najsłabsza strona gry. Ale te roboty to nie jakieś tam bitmapy lecz obiekty 3D, pokryte teksturą i cieniowane, po trafieniu rozpadające się w chmurze ognia na kawałki (którymi można oberwać).

Od premiery Descenta mineło ho ho ho i jeszcze trochę. Przez ten czas pojawiły się gry, pod różnymi względami lepsze od niego. Descent jednak skupia w sobie to, co najlepsze w grach 3D.