Ocena: ( 10 / 10 )
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
Głosów: 2 Pobrano: 10 razy.
Die Hard Trilogy 2 opiera się na tej samej zasadzie co poprzednia część - oferuje wiele gier w jednej grze. A konkretnie, są trzy tryby: strzelanie jak w Virtua Cop, tryb jak w From Dusk Till Dawn, a także pościgi samochodowe. Jeśli chodzi o fabułę, to oczywiście, wciąż wcielasz się w inspektora Johna McClane'a, który tym razem staje do walki z uzbrojonymi terrorystami w Las Vegas. McClane powinien być dla nich magnesem na terrorystów... Tryb filmowy oferuje rodzaj pseudo-scenariusza, podzielonego na mini-sceny, w których mieszają się trzy rodzaje gier, prezentowane w trakcie przygody. Dla najbardziej zagorzałych graczy pozostają tryb treningowy, który pozwoli wam się przeszkolić, oraz tryb arkadowy, w którym możecie wybrać rodzaj gry, w jaką chcecie się zagłębić.
Pierwszy tryb gry, czyli tryb strzelania, jest podobnie jak wszystkie inne, przeciętny. Technicznie przestarzały, oferuje mdłe i niezwykle powtarzalne tła z bardzo małą interakcją. Wrogowie (ci sami cały czas) pojawiają się głupio w falach, a słabe animacje i celność strzałów sprawiają wrażenie, jakby to była gra strzelanka sprzed 5 lat po wydaniu tejże gry. Bonusy, bronie - wszystko jest ograniczone, a porównując go z innymi przeciętnymi grami strzelankowymi, tryb strzelania w rzeczywistości nie ma szansy konkurować...
Przejdźmy do kolejnego trybu. Teraz tryb pościgu. Podobnie, kompletnie nieciekawy, sterowanie jest absolutnie złe, tak samo jak hamowanie, które sprawia, że zatrzymujesz się na miejscu bez szansy na poślizg, oprócz użycia hamulca ręcznego. Samochód utyka na każdym kamieniu. Grafika nadal monotonna, poziom adrenaliny pozostaje na bardzo niskim poziomie przez cały czas, nawet gdy rozjeżdżasz zwierzęta, które napotykasz na poziomach... To mówi samo za siebie!
Wreszcie, ostatni tryb, który mógłby uratować grę, tryb akcji z widokiem z pierwszej osoby. Bez wątpienia jest to najlepszy tryb z wszystkich, ale nawet on nie wywołuje u przeciętnego gracza żadnej reakcji entuzjazmu. Podobnie jak i wrogowie, źle wykonane bronie, senne poziomy... Co gorsza, niektóre błędy psują grę. Na przykład, w niektórych momentach kamera obraca się i trafia w ścianę, przechodząc przez nią i pokazując wszystkich nadchodzących wrogów w sąsiednim korytarzu...
Tu możesz podzielić się swoją opinią na temat recenzji Szklana Pułapka II.