M.U.D.S. opanowuje się właściwie po kilku godzinach, wprawę zdobywa się przez dni. Program może być interesujący nie więcej niż dziesięć tygodni. Tyle czasu trzeba, by podbić cały świat i spocząć na laurach.
Przypadkiem wpadł mi w ręce film Salut for the Jaggers (Powitanie Jaggersów). Opowiada on o świecie, który przeżył już wszystko: wojny, podboje, przestępstwa — mało kto już o nich pamięta, choć te ostatnie nie są rzadkością. Konflikt nuklearny między mocarstwami także jest już przeszłością, podobnie jak wielkie miasta, które zniknęły za jego sprawą. Słowem — książkowa wizja Ziemi za kilkadziesiąt lat.
Czemu wspominam o filmie? Otóż dotyczy on drużyny Jaggersów, która podróżuje po świecie rozgrywając Mecze. Zasady gry są ściśle ustalone i maksymalnie brutalne. Jako piłka służy im czaszka psa, a jako lekarz natura.
M.U.D.S. to prymitywny sport nieznanej planety, mający bardzo wiele cech pokrewnych z Ligą filmu Salut for the Jaggers. M.U.D.S. to również doskonała gra komputerowa, w której stajesz się menadżerem i dowódcą w jednej osobie. Razem ze swoją Drużyną masz zwiedzić całą planetę, składającą się z czterech sektorów zawierających po cztery miasta. Każdy z obszarów różni się od innych klimatem, ukształtowaniem terenu oraz zamieszkującą go fauną. Każdy z nich stanie się Twoim tymczasowym domem na tydzień lub więcej, zależnie od szczęścia i umiejętności.
W każdym mieście masz do dyspozycji szeroki wachlarz usług. Część z nich, takich jak lekarz czy handlarz niewolnikami, jest Ci niezbędna. Bez nich Twoja Drużyna przestałaby egzystować już po kilku Meczach, a o nadziei na sukces zapomniałoby po pierwszej bramce. Dlatego też potrzebna jest krótka lektura instrukcji do gry, w której wyjaśnione jest wszystko związane z usługami, a także wiele innych, mniej lub bardziej przydatnych rzeczy (zawsze jednak ciekawych).
Punktem kulminacyjnym każdego tygodnia jest Mecz. Gdy zabraknie Ciebie, na stadionie stawia się inna drużyna — zapewniam, że taka dezercja to niepotrzebna strata pieniędzy i czasu. Aby opuścić dany sektor, należy pokonać co najmniej cztery Drużyny z czterech miast, nie popadając przy tym w nadmierne długi i nie tracąc najlepszych graczy (to pierwsze jest groźniejsze, bo grozi tępym nożem w plecy). Tak więc sześć dni to wystarczający okres do przygotowania się na konfrontację, zdobycia informacji w tawernie i konsultacji z doradcą finansowym.
Teraz następuje najciekawszy (zręcznościowy) fragment gry. Stawiasz się z całą Drużyną na stadionie, rejestrujesz i pędzisz do pobliskiej kasy zakładów, by postawić 5000 na siebie. Kasjer jest na tyle sprytny, że nie pozwala obstawiać Drużyny przeciwnej — jeśli nalegasz, pomysł z głowy wybija Ci kilku prymitywów noszących dumną nazwę Policjantów.
Szał trwa. Aby wyrównać szanse przekupujesz piłkę (tak, to nie pomyłka, wystarczy zagadać z właścicielem) i ustalasz taktykę oraz ustawienie graczy. Zasady gry nie mają większego znaczenia — warto wiedzieć, że w każdej drużynie gra pięciu zawodników, kosze są dwa a piłka jedna. Mecz kończy się w następujących sytuacjach: po „wrzuceniu" siedmiu piłek do koszy, po upływie czasu gry lub po uzyskaniu przewagi uniemożliwiającej wyrównanie.
Mecz jest dość brutalny i nie każdy zawodnik wychodzi z niego bez szwanku. W rezerwie należy mieć co najmniej po jednym niewolniku z linii ataku oraz dwóch obrońców; w sumie około pięciu. Jedyna słuszna rozgrywka, to dążenie do najszybszego sukcesu. Komputer posiada niewyczerpane zasoby zawodników i zapewniam, że bardzo szybko redukuje liczbę Twoich „podwładnych". Przynajmniej tych najbardziej wartościowych, a przy pomocy drugiego składu Mecz możesz najwyżej poddać.
Po wygranej trzeba biec do kasy zakładów. Prawo dżungli skłania bowiem kasjera do maksymalnego skrócenia czasu pracy (nagła śmierć w rodzinie lub coś takiego). Jeśli nie zdążysz, to zarobek straciłeś jak amen w pacierzu. Jedyny dochód otrzymujesz wtedy za wygrany mecz, a jest to niewiele więcej od wpisowego, i za takie pieniądze nie wyżyjesz.
Tak wygląda życie Drużyny. Jeśli uważasz, że jest ono w stanie Cię zainteresować, to doskonale. Jeśli nie jesteś pewny, obejrzyj Salut for the Jaggers — może to Cię przekona. Jeśli natomiast żywisz odrazę do tego rodzaju gier, radzę choć na kilka stopni zmienić zdanie. M.U.D.S. to naprawdę wyjątkowy program i polecam go wszystkim; nawet fanom czystej gry sportowej. M.U.D.S oznacza nie tylko Brutalny, Brudny Sport...
Tu możesz podzielić się swoją opinią na temat recenzji Prymitywny sport.