Maximum Roadkill to wyjątkowa gra. Jej istota polega na futurystycznych motocyklowych wyścigach o przetrwanie. Akcja rozgrywa się w bardzo mrocznym świecie przyszłości, ale brak szczegółowej fabuły. Panuje głód, choroby, wojny i krwawy sport jako jedyna rozrywka dla mas. W tym świecie nie ma miejsca na nadzieję, światło czy miłosierdzie. Jest tylko jedno - pragnienie krwi i cierpienia.

Na pierwszy rzut oka wszystko wydaje się całkiem standardowe. Wybieramy swojego zawodnika, wybieramy motocykl, ozdabiamy go różnymi rzeczami, wydając na to nasz skromny kapitał. Trasy, które przed nami leżą, są różnorodne i trzeba przyznać są piękne ja na owe czasy - będą tam lawowe jeziora, cyberpunkowe miasta, spalone pustynie nuklearne, podziemne kopalnie, a nawet trasy w otwartej przestrzeni kosmicznej. Podczas wyścigów można zbierać bonusy w postaci zdrowia i nitro-bomb. Po przejściu każdej trasy możemy odwiedzić sklep, gdzie możemy kupić jakąś rzeczy dla naszego żelaznego rumaka - zawsze tylko jedną na raz.

Możemy też nie trafić do żadnego sklepu i roztrzaskać się już na pierwszej trasie. Poziom brutalności i przemocy w tej grze osiągnął taki poziom, że wydany dwa lata później Carmageddon wydaje się w porównaniu z Maximum Roadkill po prostu dziecięcą zabawką. Trzeba przyznać, że grafika tutaj jest po prostu niesamowicie piękna, mamy dziesięć unikalnych tras z zagrożeniami i bujnie renderowanymi trójwymiarowymi tłami, w tym kopalniami, strefami jądrowymi i orbitującymi stacjami kosmicznymi. Oczywiście, dla niektórych, biorąc pod uwagę, że cała gra to praktycznie kult przemocy i sadystyki, może to być wadą, a nie zaletą. Prawdą jest jednak, że nie można nie zauważyć, że obecna jest tu ponura i przytłaczająca atmosfera beznadziejności, którą można wyraźnie poczuć dzięki właśnie grafice.

Chciałbym podkreślić, że ta gra jest przeznaczona wyłącznie dla dorosłych graczy.