"Drogi kuzynie, Kiedy czytasz mój list, ja już zapewne nie żyję. Jakkolwiek większość mojego majątku zostawiłem córkom, przeznaczyłem także coś i dla Ciebie, w tym roczne stypendium i mapę całego znanego świata. Wierzę, że przy pomocy osobistych zdolności i szczęścia doprowadzisz swoją rodzinę do bogactwa i władzy..."

Od tego listu zaczyna się twoja kariera młodego kupca w czternastowiecznej Wenecji. Właśnie rozwija się włoski renesans, ludzie coraz bardziej interesują się kwestiami życia doczesnego, w tym jedną z najważniejszych — bogaceniem się. Budzi się ciekawość świata. Odkrycia geograficzne poszerzają granice ludzkiej wiedzy i dają nowe rynki.

Gra Merchant Prince to handlówka z tak zwanym "motywem". Autorzy starali się wytworzyć w grze klimat, jaki panował na przełomie epok w północnowłoskich miastach — państwach. Trzeba przyznać, że im się to udało. Nie ucierpiała na rym sama rozrywka, gra jest naprawdę wciągająca i trudno się przyczepić do przyjętych rozwiązań. Mój niesmak budziły tylko demoralizujące nieco możliwości rozwiązania każdego problemu siłą i podstępem.

Na początku zaczniesz zarabiać na handlu z Rzymem. Potem zorientujesz się, jak wykorzystać różnicę w cenie pszenicy i szklanych precjozów między Kairem a Wenecją. Gdy zarobisz nieco, pomyślisz zapewne o czymś większym. Może o sprowadzeniu kości słoniowej z serca czarnej Afryki, a może o karawanie na wschód, po jedwab. A może po prostu o odkryciu drogi do Indii. Pieniądze dają władzę, dlaczego nie miałbyś tego wykorzystać — zostań Dożą, a z biegiem czasu przeforsujesz swojego kandydata na Papieża.
W pewnym momencie przekonasz się, że jeśli konkurencja dobiera się do atrakcyjnego pod względem handlowym miasta, to zawsze można wynająć kondotierów, którzy sprawę załatwią po cichu. Jeśli konklawe wybrało na Papieża niemiłego nam kandydata, to czemu nie przygotować na niego zamachu?.
Ogólne, dobre wrażenie zakłóca niestety liczba nagromadzonych w Merchant Prince błędów programowych. Osobiście przeżyłem dwie przygody. Raz gra po prostu się zawiesiła. Kiedy indziej (po 120 latach gry!), spłodziwszy niespodziewanie nowotwór w postaci 600 kilowego save'a nie potrafiła go po przerwie w grze wczytać.

Grafika, mimo wykorzystania trybu 640x480 w 256 kolorach, prezentuje nierówny poziom. Od wysokiego — okolicznościowe ilustracje wydarzeń, czy herby, po niski — jak użyty w grze font, który jest równie "ozdobny" co nieczytelny (przypominał swoich przodków z komputera ZX Spectrum). Pomysłowo posłużono się muzyką — oczywiście "renesansową". Nie gra przez cały czas, za to włącza się w niektórych momentach, by za minutę zamilknąć.

Merchant Prince jest niezależną produkcją amatorską, firmowaną tylko przez QQP. Gdyby ten sam pomysł rozwinął jeden z gigantów, jak SSI czy Microprose, mielibyśmy kolejny przebój na miarę, powiedzmy, RailRoad Tycoon.