Na całym tym full of zasadzkas świecie bywa zazwyczaj tak, że długo wyczekiwany prezent może okazać się nieoczekiwaną zmorą. Mały marzył od dawna o czterokółkowcu, zwanym popularnie deskorolką. Ale rodzice na jego prośby, groźby i skomlenia odpowiadali zgodnym chórkiem: Nie mamy pieniędzy. Cóż było robić? Najlepiej przeczekać, wypatrując smętnym wzrokiem przez okno na szczęśliwych właścicieli owych desek na kółkach i następnego dnia znów próbować nagabywać rodziców. I tak trwało to aż do urodzin Małego. W końcu ktoś się nad nim zlitował i w podarku sprawił mu obiekt pożądania. Szczęśliwy dzieciak wskoczył na deskorolkę i o dziwo, zamiast na wagary pojechał do szkoły. No i stało się to, co widać miało się stać. Ktoś podwędził mu już przed pierwszą lekcją długo wyczekiwany podarek. Problem jest o tyle poważny, że zaraz po lekcjach Mały ma się zobaczyć z rodzicami i pojechać do babci. A powrót do domu bez deskorolki skończy się całą masą nieprzyjemnych pytań. A co gorsza rodzice nigdy nie kupią mu już takiego pojazdu, jak ten...
Mały przemyślał dokładnie sprawę na pierwszej lekcji i postanowił odzyskać deskorolkę. Jest godzina 9:45, do 13:00 trzeba będzie znaleźć zgubę. Wyruszamy na poszukiwania, których akcja będzie toczyć się w dwupiętrowym budynku szkoły i na boisku.

Bardzo rzadko twórcy gier sięgają do środowiska szkolnego. A szkoda. Czy koś z was pamięta swojego czasu przebojową grę o nazwie Skool Daze? Oj, trudno teraz spotkać równie dobrą produkcję w zalewie multikompaktowych produkcji, że tak się wyrażę, multimedialnych (czyli filmów, które od czasu do czasu dany gracz przerywa klikając myszą).

Przyznam, że trochę zawiodłem się na Pechowym Prezencie. Oczekiwałem czegoś zabawnego, czerpiącego pomysły z niezapomnianego Skool Daze, a otrzymałem dosyć prostą do rozwikłania przygodówkę. Innymi słowy jeszcze jedną z tych gier, w których wystarczy pochodzić trochę po budynku i używając od czasu do czasu szarych komórek kliknąć w odpowiednim miejscu.

Podczas zabawy Mały może nosić w kieszeni do sześciu przedmiotów. Dysponuje także notesem z planem lekcji, aby się nie zapomniał i przypadkiem nie wagarował. Postać, którą poruszamy się zwiedzając kolejne piętra szkoły, jest dosyć duża, podobnie jak wszystkie inne szkolne osobistości występujące w grze. Wszystko to narysowane dosyć zabawną kreską i mimo pewnych niedociągnięć - całkiem udane. Gorzej z wystrojem wnętrz. Grafika jest na tyle schematyczna, że mogłoby jej wcale nie być. Dźwięk też kiepski. Podczas rozmów z głośników słychać coś na wzór bzykania muchy. Kiedy ja odwiedzałem podstawówkę w wolnych od wagarów chwilach, tak nie brzęczałem...

Aby wykonać jakąkolwiek akcję - wystarczy kliknąć na przedmiocie, bądź postaci i od razu albo na ekranie zostaną wyświetlone jakieś informacje, albo coś się wydarzy. Od czasu do czasu będzie trzeba też zmusić się do większego wysiłku i użyć jakiegoś przedmiotu (np. spinacza na imadle, by spreparować wytrych). Wszystkim tym zabiegom towarzyszy zegarek ustawiony w górnym rogu ekranu. Działa on na podobnych zasadach, jak cykadło z Cruise for a Corpse - tyka tylko wtedy, gdy uda nam się wykonać jakąś akcję zbliżającą nas do rozwiązania zagadki ukradzionej deskorolki. Któż to powiedział, że czas jest względny? Zdaje się, że coś takiego obiło mi się kiedyś o uszy... W grze nie brak specyficznego, szkolnego humoru, czasami jednak nieco wymuszonego. Sporo też zaskakujących rozgrywek, jak np. próba pobicia 1500 punktów na kieszonkowej grze elektronicznej...