W pierwszym momencie wydaje się, że to bardzo prosty pinball. Tylko dwie łapki, 3 grzybki po 100 punktów, kilka kart do zbicia i dziurka, która o zgrozo daje 10 000 punktów. Czemu o zgrozo? Bo licznik gry przekręca się po 99999 i wraca do 0. Coś ewidentnie jest nie tak skoro przy dobrej grze mi zerował się 6 lub 7 razy. To czego nie widać na początku to wielopoziomowość rozgrywki. Po zbiciu wszystkich kart na pierwszym stole u gry ekranu usuwa się blokada o czym świadczy zmiana napisu z „close” na „open”. Niby może to sugerować napis „exit”, ale mnie akurat na ten tor nie skierował. Po kilku rozgrywkach udało mi się przejść 2 poziomy wyżej. Nie wiem czy jest coś dalej, bo niestety nie udało mi się tego sprawdzić. Gra na początku pyta jaką kartą dysponujemy.  Wbrew pozorom CGA nie jest dużo gorsze od VGA ale na pewno mocniej razi w oczy. Ciekawa jest konieczność wrzucania do automatu monet, które nie jest pokazywane żadną animacją a jedynie widać zwiększająca się liczbę na ekranie. Początkowo myślałem, że to liczba graczy. Należy też dać sobie spokój z dźwiękiem. Chyba był projektowany na dawny spiker wbudowany w komputer. Poza piszczeniem nie wiele jest z niego pożytku. Gra szybko się nudzi. I jeśli dobrze pamiętam nawet w 1990 roku wyglądała dość słabo a i grywalność była taka sobie. Tak więc można sobie darować chyba, że ktoś ma jakiś nieuzasadniony sentyment.
Gra wymaga DOSa a emulator DOSBox ustawienia maksymalnie 2000 cykli zegara.