Symulator klubowych rozgrywek piłkarskich nie jest może aż tak efektowny jak udawanie lotu samolotu, ale dla prawdziwych, cierpliwych fanatyków futbolu może być cudownym polem zmagań, równie atrakcyjnym jak największe pola bitew w symulowanych wojnach.

Rzucony w najdalsze zakątki półzawodowej Conference League z jakąś niezbyt silną drużyną, musisz mozolnie wspinać się ku szczytom Premier League, by kiedyś otrzeć się o wielkie, europejskie puchary. Oprócz sukcesów sportowych musisz być dobry w finansach, by prezes klubu nie wylał cię na zbity ryj po jednym sezonie. Trzeba zatem umiejętnie rozbudowywać stadion, przydzielać miejsca na tablice reklamowe, które sponsorzy za ciężkie funciaki chcą ci wcisnąć, rozsądnie ustalać ceny biletów na mecze i korzystać z pożyczek bankowych. Można też handlować piłkarzami, choć lepiej mieć paru rezerwowych w zapasie.

Rozpoczynamy zabawę w sezonie 1993/94 od kilkunastu meczy towarzyskich i oczywiście superpucharu Anglii czyli Charity Shields. Mistrz Anglii Manchester Utd kontra zdobywca FA. Cup Arsenal (zupełnie jak w naturze) dają początek ligowej karuzeli.

Ekran sterowania programem jest prosty jak konstrukcja wyżymaczki. Dla nas najważniejszym gadżetem jest wizerunek gwizdka w prawym, dolnym rogu, który najczęściej będziemy atakowali kursorem myszy w trakcie ligowej młócki. Warto też często korzystać z symbolu dyskietki, aby zapisywać aktualny stan zmagań, bo czasami lepiej cofnąć się i przywołać poprzedni stan gry. Często zdarza się, ze przed kolejnym meczem otrzymujemy komunikat: "Invalid team selected". Nie możemy wtedy rozegrać meczu; zamiast przycisku "match" będzie uporczywie pojawiał się klawisz "menu" w prawym dolnym rogu, który przeniesie nas na ekran zestawu naszej drużyny. Tam okaże się, że albo mamy luki w składzie (pusta linia), albo nasz piłkarz jest kontuzjowany (wyświetlany na ciemnobrązowo). Należy wstawić kogoś z rezerwowych. Podświetlamy go, a kursorem i prawym przyciskiem myszy strzelamy w odpowiednie miejsce, które zasili on w podstawowym składzie.

Prowadzoną drużynę można konfigurować na najróżniejsze sposoby. Przede wszystkim możemy wybrać jedno z 16 ustawień formacyjnych, począwszy od typowych 4-4-2 czy 4-3-3, aż do zupełnie abstrakcyjnych 3-2-5, 6-1-3 czy 4-5-1. Drużyna może prezentować jeden z 6 stylów gry: pressure (pressing), passing (gra podaniami), counter atack (kontratak), defensive (gra obronna), sweeper (wymiatanie), long ball (gra długimi podaniami).

Trzy rodzaje krycia (marking): zonal (strefą), man to man (każdy swego), nearest man (krycie najbliższego); podań (passing): Iow (niskie), normal (normalne), high (wysokie); strzałów (shooting): long range (z daleka), medium (ze średniej odległości), short range (z bliska); atakowanie rywala (tackling): soft (miękko), normal (normalnie), hard (mocno) — stwarzają tyle niepowtarzalnych kombinacji, że wypróbowanie ich wszystkich zajęłoby czas do końca stulecia.

Najważniejszą jednak informacją jest ogólny poziom drużyny. Najsłabsze określane są jako "fair" od 1 do 5 gwiazdek (Im więcej gwiazdek, tym lepiej) i takie też występują w Conference League. Potem są "good" (dobre) i "v.good" (bardzo dobre) również odpowiednio ogwiazdkowane. "Superb" (znakomity) i "outstanding" (wybitny) to ekstraklasa światowa. Spotkanie się z takim potentatem np. w pucharze Anglii skazuje nas od razu na ciężki nokaut.

Gierka ma także polskie akcenty. W pucharach, których rozgrywki możemy śledzić, występują bowiem polskie drużyny. Podane są także ich składy. Po tej lekturze można się w pory zlać z radości. Chłopcy z firmy Gremlin wygrzebali chyba 'Trybunę Ludu" sprzed ćwierćwiecza, bo w Lechu Poznań na bramce gra Brychczy, w obronie Lubański, w Stali Mielec obrońcą jest Kostka, a parę pomocników stanowią Piechniczek i Gmoch. W Śląsku Wrocław solidną obronę zapewniają Furtok i Okoński, a Legia Warszawa ma doskonałego obrońcę w postaci Gadochy. Na szczęście w programie dostępna jest możliwość wpisywania właściwych nazwisk piłkarzy, tak więc łatwo można uaktualniać wszelkie rzeczywiste roszady w piłkarskim światku, by złudzenie rozgrywek było jak najpełniejsze. Brakuje tylko ładnej wizualizacji samych meczy. To, co oferuje program w postaci piłki przesuwanej wzdłuż paska zieleni i animowanych scenek strzałów na bramkę to jedynie cieniutki erzatz. Ale pod względem operacji strategicznych, czyli menedżerskich gra jest doskonale dopracowana i dlatego oddałem się jej (albo ona mnie) na wiele długich wieczorów...