Steel Empire, to jeden z programów strategicznych firmy Millenium, łączący w sobie różne aspekty wojny w jedną grę. Jako dowódca strategiczny armii robotów, możesz uczestniczyć we wszystkim — począwszy od planowania, przez taktykę przed bitwą aż do samej rozgrywki militarnej przy pomocy androidalnych maszyn.

Steel Empire ma symulować konflikt militarny dwóch lub więcej państw, których zasoby finansowe w początkowym okresie są porównywalne, a umiejscowienie w terenie jest sprawiedliwe dla obu stron. Tak więc czynniki decydujące o przewadze to: zmysł strategiczny — w fazie rozwoju mocarstwa oraz refleks i umiejętność walki — w fazie ostrego konfliktu.

Autorzy programu położyli szczególny nacisk na wierność symulowanej gry, co pragnęli osiągnąć przez rozbudowanie opcji programu i danych dotyczących uzbrojenia i cyborgów. Już po pobieżnym przejrzeniu instrukcji, rzucają się w oczy liczne tabelki: charakterystyki laserów, zasięgu, prędkości wylotowej pocisku, siły niszczenia, ciepła uderzenia, ciepła przy trafieniu oraz szybkostrzelności. Co bardzo ważne, informacje te to nie tylko teoria — np. jeśli pocisk oddaje ciepło przy uderzeniu, wpływa to na podniesienie temperatury trafionego obiektu, a więc pośrednio na zmniejszenie jego zdolności bojowych.

Najważniejsze są jednak bezsprzecznie dane robotów, dotyczące szybkości poruszania, współczynnika chłodzenia (temperatura wzrasta proporcjonalnie do strzelania i trafiania przez wroga), opancerzenia, uzbrojenia i ilości amunicji. Dokładniejsze zapoznanie się z dziewięcioma tabelami danych technicznych ułatwia później wybór oraz pozwala wykorzystać mocne strony posiadanych robotów.

Zanim jednak przyjdzie wylądować emocje na nieprzyjacielskich maszynach, należy maksymalnie umocnić się na własnych pozycjach. A nie jest to łatwe, bo pieniędzy starcza jedynie na średnią fortecę i fabrykę; traci się z reguły kilka kolejek na wyprodukowanie dostatecznej do prowadzenia kampanii zaczepnej liczby robotów. Tak więc, jak to zwykle bywa, początki gry są najtrudniejsze, co odczułem na własnej skórze, rozpoczynając kilkanaście razy grę od początku po nieudanym starcie i szybkiej porażce.

Podstawowym elementem każdej, nawet błędnej strategii, musi być budowa fabryki. Bez fabryki nie ma robotów, a bez robotów nie ma co marzyć o zwycięstwie. Tak więc już na początku trzeba postawić hale produkcyjne i zażądać odpowiednich robotów — ich liczba jest uzależniona od wielkości fabryki; jeśli na początku gry brakuje gotówki na największe inwestycje, w czasie prosperity można dobudować odpowiednie moduły, przez co zyskuje się na szybkości produkcji.

Z chwilą, gdy interesy stron zaczynają być sprzeczne, dochodzi do konfliktu zbrojnego. I tu, o dziwo, bardzo ważną rolę pełni rodzaj terenu, na którym rozgrywa się walka stalowych kolosów. Każdy kraj ma odrębną mapę wojenną, której wygląd jest zgodny ze stanem rzeczywistym — widocznym na mapie. Najtrudniejsze dla obu stron są dwa obszary: las i miasto, a to ze względu na drzewa/zabudowania, które zatrzymują rakiety i bardzo zmniejszają celność strzałów. Tereny takie promują roboty wyposażone w działa o małym zasięgu i poruszające się bardzo szybko. W terenach arktycznych, wulkanicznych i pustynnych zdecydowaną przewagę mają roboty zaopatrzone w silne rakiety dalekiego zasięgu, które w zasadzie nie pozwalają zbliżyć się wrogiej maszynie na odległość skutecznego strzału.

Rozgrywka z komputerem trwa kilka do kilkunastu godzin; dzięki opcji SAVE, można potyczkę w każdej chwili przerwać i zacząć na nowo w dogodniejszym ku temu czasie. W sytuacji beznadziejnej, zawsze pozostaje sposób Kota Behemota, co na komputerowy język tłumaczy się po prostu — QUIT.