Sala narad Połączonego Sztabu Sił Zbrojnych. W posiedzeniu uczestniczą: Prezydent, Szef Sztabu, Dowódcy Armii, Lotnictwa i Marynarki, ich adiutanci i sekretarze. Szef Sztabu podsumowuje dyskusję:
— A więc... Nasz plan operacyjny jest następujący. W dniu D desantujemy cztery dywizje piechoty. W dniu D + 2, po opanowaniu i rozszerzeniu przyczółka lądują cztery dywizje pancerne i siedem dywizji piechoty. W dniu D + 3 wykonujemy uderzenie rakietowe na zgrupowania wojsk nieprzyjaciela. W dniu D + 4 rozpoczynamy ofensywę; w dniu D + 11 siły nieprzyjacielskie powinny zostać rozbite. Oczyszczenie kraju z resztek wojsk nieprzyjacielskich i zakończenie operacji przewidziano w dniu D + 18.

— A co w przypadku... — próbuje kontrataku sceptycznie nastawiony Prezydent.
— W razie oporu nieprzyjaciela — kontynuuje niezrażony Szef Sztabu — możemy szybko przerzucić jeszcze jedną dywizję pancerną i cztery dywizje piechoty. Rozpoczęliśmy ich mobilizację. Marynarka ma zniszczyć wszystkie okręty wroga. Jest ich niewiele. Wsparcie desantu zapewni flota: lotniskowiec, dwa krążowniki, siedem niszczycieli. Zespół złożony z jednego krążownika i czterech niszczycieli zniszczy trzy fregaty nieprzyjacielskie. Nasze cztery fregaty zabezpieczą linie komunikacyjne, dostawy zaopatrzenia i uzupełnienia wojsk. Po zdobyciu lotnisk, w dniu D + 2, przemieszczamy sześć grup lotniczych. Wraz z grupą z lotniskowca powinno to zapewnić wystarczające wsparcie naszych operacji lądowych.

Szef Sztabu skończył i zaczął przygryzać ulubiony długopis.
— A więc Panie Prezydencie... — delikatnie wyszeptał adiutant. Kiedy zaczynamy? Proszę o ustalenie dnia D.

O CO TU BIEGA?

Jeżeli chcecie planować i realizować takie operacje, a przy okazji przeżyć trochę emocji, doświadczyć zadowolenia z odniesionego sukcesu, zagrajcie w The Finał Conflict. Autorzy programu wykorzystali i rozwinęli ideę gry strategicznej Empire, przy czym uwspółcześnili realia gry oraz wyeliminowali niedogodności występujące w pierwowzorze.

Celem gry jest zniszczenie wojsk przeciwnika oraz zajęcie jego terytorium. Dla realizacji tych celów dysponujecie:

• jednostkami pancernymi, piechoty, rakietowymi oraz okrętami wojennymi. Uderzenie rakietowe może być wykonane na wojska przeciwnika lub na jego terytorium; w drugim przypadku należy dokładnie określić cel ataku (ludność, zasoby naturalne, fabryki), rozpoznany wcześniej przez jednostkę wywiadowczą,
• jednostkami wywiadowczymi (szpiegowskimi), do penetracji wojsk, jednostek rakietowych i fabryk,
• jednostkami dyplomatycznymi, które można skierować do kraju neutralnego w celu pozyskania go jako sojusznika. Skuteczność działań tych formacji zależy od liczby skierowanych jednostek oraz sympatii ludności wobec naszego państwa,
• zasobami naturalnymi (także ludzkimi) oraz potencjałem przemysłowym swojego państwa, co umożliwia mobilizowanie armii, budowanie okrętów wojennych i rakiet.

Wojska można przemieszczać do każdego państwa sąsiadującego z naszym; jeśli oddziela je akwen morski, potrzebne są okręty. Istotne jest opanowanie tych akwenów morskich, które są ważne ze względów komunikacyjnych.
Zwycięstwo osiąga się po zapewnieniu odpowiedniej przewagi liczebnej naszej armii (floty) na określonym terytorium (akwenie morskim).

MENU GRY

Menu gry jest hierarchiczne, trzy-poziomowe, łatwe w użyciu. Szerzej opiszemy tylko pierwszy poziom związany z konfigurowaniem gry, o pozostałych dwu zaledwie wspomnimy.

MENU WSTĘPNE umożliwia:

• włączenie lub wyłączenie opcji: wywiad (Spy-ing), rakiety (Missiles), dyplomacja (Diplomacy),
• określenie zakresu konfliktu wojennego: pokonanie nieprzyjaciela lub podbój świata (End When),
• ustawienie szybkości reakcji nieprzyjaciela (Enemy Speed) w skali od 1 do 20,
• wybór scenariusza konfliktu wojennego (Scenario); program oferuje pięć scenariuszy, w każdym można wybrać dowolną stronę konfliktu. Przy pomocy opcji Customize Scenario, tworzymy własne scenariusze,
• trening obrony przeciwrakietowej (Practice Missile Defence),
• i wreszcie rozpoczęcie gry (Play Game). Kontrolę sytuacji strategicznej na mapie świata oraz informacje o liczebności jednostek wojskowych realizujemy w MENU GŁÓWNYM. Sytuację na akwenach morskich kontrolujemy wtedy, gdy znajdują się tam nasze okręty.

Do czasu nabrania wystarczającej wprawy w posługiwaniu się opcjami menu, dobrze jest określić szybkość reakcji nieprzyjaciela na poniżej 10 i ograniczyć rozmiary konfliktu militarnego (wiąże się to z wyborem opcji „pokonanie nieprzyjaciela").
 

PODSUMOWANIE
 

The Finał Conflict jest dość dobrym, realistycznym programem strategicznym. Rażą w nim jedynie podziały terytorialne — dotyczy to szczególnie Stanów Zjednoczonych, Kanady oraz Związku Radzieckiego.