(...) taki dowcip jest dobry, ale nie wtedy, gdy opowiadają go do znudzenia. Za którymś razem nie chce się już po prostu wierzyć, że istniejesz gdzieś na statku kosmicznym jako dowódca i musisz to, a potem jeszcze i tamto. Ta legenda jest stara jak świat i nie nabiera się już na nią prawie nikt.

Dlaczego więc autorzy w Omitrend Software, kolejny raz serwowali nam historyjkę w stylu: „Gdzieś trzeba dotrzeć, bo coś się tam stało; nie będzie to łatwe, bo przedtem na statku może się coś stać i wtedy już nigdy nigdzie nie dotrzesz"? Jedynym wytłumaczeniem tego czynu jest chyba rok produkcji — 1989. Być może tego rodzaju historie były wtedy w modzie.

Tę prymitywną legendę można by jeszcze przecierpieć, gdyby wyrównały to walory graficzne, dźwiękowe i zabawowe samej gry. Próżne to jednak nadzieje. Spotkałem się w życiu już z wieloma grami typu adventure, ale w żadną nie grało mi się tak źle, jak w tę. Rozwiązanie większości czynności związanych z graniem jest nowatorskie i... na bardzo słabym poziomie.

Po pierwsze musisz używać około piętnastu klawiszy, co jest rozwiązaniem kłopotliwym z wielu powodów. Chodzi tu oczywiście o konieczność grania w nocy przy zapalonym świetle, oraz nieustannego spoglądania do instrukcji (to drugie nie zawsze jest potrzebne, bo układ funkcji jest w miarę logiczny: Take pod literą T, Drop pod D itd).

Po drugie, grafika gry jest krótko mówiąc żenująca, żeby nie powiedzieć gorzej. Zastosowano grafikę opartą na symbolach, a gdy te nie wystarczają, można za pomocą opcji Highlight Objects obejrzeć sobie przedmioty i osoby znajdujące się w pomieszczeniu. Ułatwia to nieco dalsze postępowanie, ale i tu autorzy nie uniknęli błędów. W kilku pomieszczeniach komputer nie zauważa bardzo ważnych przedmiotów (np. otworu na kartę magnetyczną).

Kolejną wadą, niezwykle zresztą denerwującą, jest żenująco wolne poruszanie się naszego bohatera. Trzeba dobrych kilkudziesięciu minut, by obejść cały statek składający się góra z 30 niewielkich pomieszczeń. Niewygodę tą łagodzi nieco opcja Jump, dzięki której w kilka sekund wydostajesz się z pomieszczenia. Według mnie jest to niewystarczające, ale... ważne, że jest.

Więcej grzechów nie pamiętam, napiszę więc kilka słów o zaletach. Jest nią niewątpliwie instrukcja, bez zbędnych dłużyzn i opowiastek (może z wyjątkiem streszczenia nudnej legendy). Opisano dokładnie ikony programu i ich układ na ekranie — posiadanie myszy wyklucza potrzebę używania klawiatury. Znalazło się także po kilka słów na temat wgrywania i instalowania gier na IBM-ie, Amidze i Atari ST.