Pod względem fabuły, gra nie wyróżnia się od innych "boksów", w których wcielając się w postać debiutującego boksera musimy poprzez walkę sięgnąć wyżyn zawodowego boksu, zdobywając tytuł i pas Championa. Za walkę zdobywamy pieniądze będące wykładnią naszego sukcesu, natomiast treningi przed każdą walką rozbudowują nasze trzy współczynniki: szybkość, siłę i wytrzymałość.

Mamy dostępnych osiem klasycznych ciosów bokserskich (sierpowy, prosty, „w nery", „w brzuch", itp) jak i kilka gestów obraźliwych (gesty Kozakiewicza, podskoki radości, salta).
Walki niemal tak samo emocjonujące i dynamiczne jak rzeczywiste. Aż żal, że nie można kopać...
Możemy wybrać jednego z sześciu gotowych bokserów lub stworzyć własnego. Przeciwników mamy 50, wszyscy zróżnicowani pod względem poziomu, współczynników, wyglądu zewnętrznego, wagi i doświadczenia.
Grafika prezentuje się wyśmienicie. Postacie stworzone zostały przy użyciu obiektów wektorowych, mimo że są kanciaste to jednak ich płynne ruchy nadają grze dynamiki i rzeczywistej trójwymiarowości. Muzyka przyjemna, nie męcząca pojawia się w kilku istotnych momentach (wygrana, przegrana, itp). Dźwięki uderzeń, śmigających pięści i gwaru publiczności przyzwoite w pełni współgrające z grafiką.
Podczas gry mamy pełną możliwość odreagowania swoich brutalnych instynktów, wszak lepiej robić to na komputerze niż w życiu (naukowcy jednak się spierają). Warto zagrać, także po to, by zobaczyć jak dobre gry robiono w 1992 roku.