Trzecia część gry firmy Infogames jest jeszcze potężniejsza od pierwszej i drugiej. Tym razem nasz dzielny detektyw będzie wyświetlał liczne tajemnice i walczył z równie licznymi wrogami w pięknej scenerii Dzikiego Zachodu. Ach, te wymarłe, pustynne miasteczka, opuszczone kopalnie, tajemnicze miejsca. Ach, ci niebezpieczni rewolwerowcy. A oprócz walki, jak to w cyklu Alone in the Dark, będzie rozwiązywanie coraz bardziej skomplikowanych zagadek, znajdowanie wielu mniej lub bardziej użytecznych przedmiotów, zapoznawanie się z historiami spisanymi w porzuconych pamiętnikach.
Kiedy Carnby (nasz detektyw) zostanie przez złe moce pokonany, możemy obejrzeć całkiem smaczne zakończenie (Carnby wisi głową nad ogniskiem, Carnby jest biczowany nad pentagramem). Ale, uwaga, uwaga!, bohater może też zostać wskrzeszony przez starego Indianina i wtedy przemierza świat w ciele pumy.

Niestety, zachowano taki sam interfejs użytkownika jak w części pierwszej i drugiej. A co było dobre w starszych częściach, niekoniecznie musi być dobre w nowszych. Przechodzenie z opcji walki do szukania czy użycie przedmiotu - to wymaga wchodzenia i wychodzenia do menu inwentarza. Czy nie prościej było rzecz rozwiązać jak w Doomie? Naciskasz jeden klawisz i po kłopocie. Nic się również nie zmieniło w sposobie przedstawiania świata. Nadal widzimy dość topornie wykonaną sylwetkę głównego bohatera, którą dyrygujemy za pomocą klawiszy kursora. A w miarę, jak detektyw przechodzi do innych części pomieszczenia, ujawniają się dodatkowe szczegóły. Rozwiązanie nie dość, że nielogiczne (człowiek przecież ogarnia od razu pełen obraz) - to jeszcze niewygodne dla grającego. Nie mówię już o tym, że kiedy poślemy Carnby'ego w ślepy zaułek, to zaczyna bezsensownie przebierać nogami przy ścianie.

Tak więc Alone in the Dark III nie zachwyca. Programiści z Infrogames po prostu powielili stary schemat (który przyniósł im sukces rynkowy), ale wykazali minimum pomysłowości i fantazji. A kto nie idzie do przodu, ten zostaje w tyle.