Z końcem każdego wieku, poczynając od średniowiecza, ludzie doszukiwali się nadchodzącego końca świata. O ile religijne wyobrażenie Apokalipsy jest dobrze znane i nie ulegało zmianie z czasem, o tyle koniec świata jako zagłada środowiska pojawił się dopiero w XX wieku. Do granicy dzielącej nas od całkowitej zagłady zbliżamy się notorycznie. Bądź to przez zagrożenie ogólnoświatową wojną nuklearną, bądź przez konsekwentne niszczenie środowiska. To co by się stało, gdyby wybuchła trzecia wojna, można sobie wyobrazić tylko w niewielkim stopniu -ale może spróbuję to przybliżyć. W roku na początku lat 90-tych NATO i Układ Warszawski dysponowały wspólnie ładunkiem o sile równej 12000 megaton TNT, co jest odpowiednikiem około miliona bomb takich jaka została zrzucona na Hieroszimę. Załóżmy, że tylko polowa tej siły zostałaby użyta w wojnie, to i tak mielibyśmy do czynienia z końcem świata jaki dziś znamy.
Niestety wyeliminowanie zagrożenia nuklearnej wojny nie odsuwa od nas Apokalipsy. Wisi nad nami cały czas groźba kataklizmu ekologicznego. To że wiele organizacji ekologicznych próbuje wpływać na rządy poszczególnych państw, aby przeprowadziły odpowiednie działania w dziedzinie może już nie ochrony ale ratowania środowiska jest znakiem, że coś się robi. Druga strona medalu to cala masa ukrywanych wyników badań, które gdyby zostały podane opinii publicznej mogłyby wywołać ogólnoświatową panikę. Nasz świat ginie i jeżeli nie dotrze do naszych pustych łbów, że mimo już i tak opóźnionych działań da się go jeszcze uratować, to wkrótce będziemy świadkami pogrzebu naszej żywicielki Ziemi. Ludzie, rasa poszukująca w przestrzeni kosmicznej planety, na której też powstało życie, zabija jedyną im znaną planetę, na której życie jeszcze istnieje - paradoks ludzkości.
Niszczymy zieleń dającą nam tlen, niszczymy atmosferę która podtrzymuje naszą temperaturę i chroni przed promieniowaniem, zatruwamy wody z których składa się nasz organizm, niszczymy porządek natury, niszczymy siebie i przyszłe pokolenia, w imię jakiej idei? Nikt tego nie wie, ale Ziemia wkrótce nie wytrzyma i przeobrazi się.

ŚWIAT POŻOGI

Wizja świata po makabrycznej przemianie zawarta jest w grze BURNTIME. Akcja gry rozpoczyna się w czasie, kiedy jest już po wymianie nuklearnych ciosów, zmianie klimatu na cieplejszy i niemal że pełnym skażeniu środowiska. Zaledwie garstka ludzi przeżyła kataklizm, a conajmniej połowa z nich nabawiła się mutacji popromiennych, niszczących organizm pod względem fizycznym jak i psychicznym. Wszyscy, którym przyszło żyć w tych dniach muszą walczyć o pożywienie, wodę, schronienie gdzie znajdą cień i chłód dający ulgę od wszechobecnego upału. Ludzie błąkają się po pustyniach, aż znajdą jakieś miejsce gdzie będą mogli pożyć trochę. Tam gdzie się osiedlą nadejdą albo inni zazdrośni ludzie , którzy będą chcieli odebrać im nowy dom, albo będą to mutanci nienawidzący tych, których promieniowanie nie dotknęło. I znowu będą musieli walczyć o swoje prawo do wolności. Wolność, jak powiedział pewien mędrzec, to pełnia panowania nad sobą samym. Jeżeli będziemy umieli panować nad głodem, bólem i innymi odruchami zarówno naszego ciała jak i umysłu, będziemy wtedy wolni. Jeżeli jednak będziemy od którejś rzeczy zależni jak np. woda czy pożywienie, to wtedy jesteśmy niewolnikami właśnie tych rzeczy. Świat w jakim przyjdzie Ci żyć szanowny graczu jest pełen takich rzeczy. To czy przeżyjesz zależeć będzie od tego, czy będziesz rnial odpowiednią ilość wody, pożywienia i oczywiście dobry stan zdrowia - wierz mi posiadanie tych wszystkich rzeczy na raz nie jest proste, ale możliwe.
Po ataku nuklearnym niektóre miasta zostały ponownie zasiedlone przez ludzi. Zamieszkali w ruinach, które dawały w miarę bezpieczne schronienie. Powstały nowe placówki usługowe: Medyk, który potrafi zaradzić na poważne rany i dolegliwości; Bar, gdzie można napić się czegoś innego niż zwykłej wody; Restauracja, tutaj zjesz potrawkę ze szczura, najsmakowitsze danie a zarazem najdroższe; Sklep gdzie zakupisz potrzebne części, towary, pożywienie, broń. W miastach oprócz tych miejsc spotkasz sporą liczbę osób, które potrafią różne rzeczy: inżynier, wojownik, medyk, kupiec. Nie wszystkie jednak miasta czekał taki los. Niektóre już nigdy nie będą zasiedlone przez ludzi. Promieniowanie jest nowym wyobrażeniem pani Śmierci i właśnie ona upodobała sobie kilka dawnych skupisk ludzkich. Dostęp do nich mają tylko mądrzy ludzie, którzy posiadają kombinezon ochronny lub szaleńcy nie zważający na promieniowanie i pchający się w ten sposób na pewną śmierć.

CEL GRY

Rozpoczynamy grę na terenie, załóżmy że jest to jakieś dawne państwo, który posiada 38 skupisk ludzkich, są to: fabryki, miasta, osady, jaskinie. Pomiędzy nimi rozciąga się wszechobecna pustynia. W takim to świecie pewnego ranka obudziło się kilku śmiałych ludzi, którym kołatało w głowie jedno - zjednoczyć wszystkich ludzi i zaprowadzić porządek. Czy było to przesianie od sił wyższych, czy też przypadek tego się nie dowiemy, ale z tą chwilą rozpoczął się wyścig o władzę. Oczywiście jednym z nich jesteś Ty graczu, który będziesz musiał posługując się swoim wdziękiem osobistym, siłą, inteligencją i majątkiem próbować zdobywać kolejne osady, aż do końcowego opanowania wszystkich. Nie będziesz mógł zdobyć zamieszkałych dużych miast, gdyż są one dobrem wspólnym, gdzie panuje strefa neutralna - tu także nie można używać broni.

DROBNE FORMY PERSWAZJI

Jak zdobyć taką osadę? Cóż, będziesz musiał oczywiście do niej dotrzeć (warto rozpocząć zdobywanie od tej, w której startujesz). Tutaj należy porozmawiać z którymś z tubylców (może to być wojownik) i spróbować przekabacić go na naszą stronę - po prostu zatrudnić, na ogół żądają jakiejś zapłaty: mięso, bukłak z wodą, itp. Gdy mamy już swojego człowieka, trzeba mu powiedzieć, że zostaje tu jako nadzorca i strażnik osady, a na maszt wciągana jest flaga z naszą barwą - oznacza to, że mieścina jest nasza! Niestety nie każda będzie tak łatwa do zdobycia, a niektóre będą wręcz opanowane przez innych „natchnionych" - czyli takich jak Ty dążących do panowania. Zanim osadzimy taką lokację naszym człowiekiem będziemy musieli najpierw zabić, ludzi wroga-konkurenta.
Owszem, można ruszyć tam kilkunastoma wojownikami i załatwić sprawę po męsku, ale po co tracić masę pożywienia na taką podróż, a zarazem narażać całą naszą armię na śmiertelne rany, kiedy można podejść do zagadnienia sprytniej. Po różnych lokacjach, czasami i po należących do Ciebie podróżują kupcy. Towaru mają ze sobą bez liku, ale też są uzbrojeni po zęby. Od nich to warto zakupić strzelbę z nabojami, przekazać ją najlepszemu z wojowników i niech ten pójdzie do interesującej nas osady i załatwi co ma załatwić - tak jest prościej, a równocześnie bezpieczniej.
W osadach, które zdobyłeś produkowane będzie pożywienie. Niestety na początku jest go tylko tyle, aby wyżywić jednego człowieka (Twojego strażnika). A co z Tobą, a co z ewentualnym pozostałym personelem, jakim obsadzisz daną lokację. Cóż trzeba rozpocząć produkcję większej ilości pożywienia. Należy zdobyć odpowiedni sprzęt (zakup u kupca lub znajdź). Nóż pozostawiony w którejś z chat, pułapka na węże, to rzeczy które pozwolą Ci na to.
Problem z pożywieniem, z bronią mamy rozwiązany, ale pozostał jeszcze problem wody. W każdej z osad mamy dostęp do informacji na temat ilości wody jaka jest produkowana. Jest to ilość dzienna porcja na daną liczbę osób, jeżeli to nie wystarcza (a najczęściej tak jest), można zamocować pompę. Z pewnością po drodze znajdziesz zniszczoną pompę, ale aby ją doprowadzić do stanu używalności, będziesz musiał mieć inżyniera. Ten to specjalista powie Ci jakie części nadawać się będą na naprawę i sam ją przeprowadzi, on też pomoże Ci złożyć inne rzeczy np. kombinezon ochronny.

SPOJRZENIE ORACZA

Gra BURNTIME jest grą z pogranicza, czyli taką która zawiera w sobie elementy kilku rodzaji gier. Mamy tu strategię, role-play i trochę zręczności (zwłaszcza podczas walki), no i adventure. Wszystko to nie jest przysłowiowym grochem z kapustą, ale specjalnie przygotowania mieszaniną, która w efekcie daje świetną grę. Grafika jest podkreśleniem ponurego nastroju gry i mimo że nie jest czymś wspaniałym (brak renederowanych grafik itp.) oddaje w sposób wystarczający kolorystykę tamtego świata. Muzyka przewijająca się gdzieś w tle gry także jest dobrze dobrana, aczkolwiek w trakcie gry spotkamy się częściej z efektami dźwiękowymi.
Gra posiada specjalnie stworzony ponury nastrój, potrzebny do wciągnięcia gracza w przygody dziejące się na ekranie komputera i muszę przyznać, że faktycznie taki efekt został osiągnięty. Polecam ją wszystkim tym, którzy chcą przeżyć coś innego, a z pewnością tym którzy zastanawiają się nad tym co by się stało gdyby do kataklizmu doszło.