Doom 2 zaczyna się powrotem naszego dzielnego komandosa z bazy gdzieś w pobliżu Marsa na Ziemię. Jak się okazuje. Zło dotarło już tutaj. Tym razem nasz heros wygrzeje wysłanników szatana do spodu i raz na zawsze, co zajmie mu 30 etapów.

Zmian w stosunku do gry Doom nie ma zbyt wiele, ale wszystkie są na plus. Największą z nich jest nowy rodzaj broni: super shotgun, czyli znakomita dwururka o genialnej sile rażenia, choć niestety po każdym strzale musi zostać przełamana i przeładowana, co trwa sporo czasu. Pojawia się kilka nowych potworów, z tych większych i bardziej obrzydliwych. Wszystkie są ładnie zrobione i trudno je pokonać. Mamy też nowe tekstury ścian i elementy graficzne - wszystko ładne. Poziomy są zaprojektowane znacznie lepiej i z większym wykorzystaniem możliwości programu. Sporo jest strzelania z okien czy balkonów, ataków skrytych, a nie frontalnych. Zdarzają się momenty, gdy trzeba skakać nad przepaściami, trafiają się olbrzymie, wypełnione potworami hale. Zabawa jest świetna.

Gra jest ponoć troszeczkę szybsza od poprzednika, choć nie możemy tego jednoznacznie stwierdzić. Dooma 2 skończyć się nie da, gdyż ostatnia plansza to jawne przegięcie, a i inne etapy są trudniejsze niż w Doomie. Jeśli się komuś jednak ta sztuczka uda, czeka go niespodzianka: dwa etapy Wolfensteina Deluxe.

Generalnie rzecz ujmując, sequel jest udany i gra się dobrze, choć trudno.