Na fali ogromnej popularności serialu Kacze Opowieści powstały growe adaptacje przygód Sknerusa McKwacza i jego siostrzeńców. W 1991 roku wydano pierwszą część Duck Tales, a rok później idąc za ciosem opisywaną tu część drugą.

Duck Tales 2 jest rozwinięciem idei, które przyświecały twórcom przy pierwszej części. Po raz kolejny sterując Sknerusem McKwaczem (w grze po prostu „Uncle Scrooge”) odwiedzamy różne zakątki świata w poszukiwaniu legendarnych skarbów. Mechanika gry się nie zmieniła, wrogów atakujemy za pomocą laski wujaszka gdy jest on w powietrzu. Jest to niejako rozwinięcie idei z Super Mario – tutaj jednak nie wystarczy po prostu skoczyć przeciwnikowi na głowę, należy jeszcze wcisnąć przycisk by nasz bohater się na niej podparł. Sterowanie jest nieznacznie ulepszone względem pierwszej części, do ataku wystarczy wcisnąć jeden guzik mniej. Gra posiada świetny klimat, czujemy się jakbyśmy naprawdę wraz z kaczorem udawali się w dzikie rejony globu. Jest to również zasługa pięknej grafiki – jak na NESa wyróżnia się szczegółowością oraz dbałością o detale. Nie uświadczymy pustych teł, w oddali widać egipskie piramidy, mury zamków czy też spienione wodospady. Ścieżka dźwiękowa także zasługuje na uznanie (pamiętacie muzykę „z księżyca” z pierwszej części? Twórcy nie wyszli z wprawy). Autorzy pokusili się również o różne zagadki środowiskowe (często ciekawsze i trudniejsze niż w dzisiejszych produkcjach, co, biorąc pod uwagę ówczesne ograniczenia odpowiednio podsumowuje dzisiejsze gry). Dzięki ich rozwiązaniu możemy nawet lekko zmienić mapę świata.

Niestety gra nie uzyskała na świecie takiej popularności jak jej poprzedniczka, choć w moim odczuciu jest lepsza. Może to za sprawą powoli kończącej się erze NESa w momencie wydania? Nie mniej warto dać jej szansę, a po cichu liczę, że doczekam się kiedyś na remake, tak jak było z z pierwszą częścią.