Dune II: The Building of a Dynasty to pierwszy prawdziwy RTS! I do tego z ciekawym wątkiem przygodowym. Otóż AArrakis, trzecia planeta Canopusa znana również jako Diuna. Prawie cała jej powierzchnia jest pustynią. Jednym z nielicznych żyjących tutaj gatunków zwierząt są Czerwie - ogromne dżdżownice dochodzące nawet do 200 metrów długości. Mimo tego wyjątkowo nieprzyjaznego dla ludzkiej egzystencji środowiska Diuna jest najważniejszą planetą w całym znanym człowiekowi wszechświecie. Fakt ten jest spowodowany występowaniem tu unikalnej substancji znanej jako Przyprawa bądź Melanż. Posiada ona właściwości halucynogenne, wydłuża życie i pozwala Nawigatorom dokonywać skoków w hiperprzestrzeń. Obecny władca ludzkiego kosmosu - Imperator Shaddam IV - wyznaczył trzy rody, które miały zająć się wydobyciem Przyprawy. W takiej sytuacji konflikt między nimi był w sumie jedynie kwestią czasu. Teraz wojna między Harkonnenami, Atrydami i Ordosami została rozpoczęta. Wszyscy zadają sobie pytanie kto zwycięży i jak wykorzysta nowo zdobytą władzę... Oto czego dowiemy się z intra gry. Do tego bardzo dobrze zrobionego. Gracz wcieli się w rolę przywódcy jednego z Wysokich Rodów: dobrotliwych Atrydów, podstępnych Ordosów, lub złych Harkonnenów. Wykorzystując bogaty arsenał militarny każdej z frakcji, należy zmieść z powierzchni piasku wszystkich konkurentów, co pozwoli objąć kontrolę nad całą planetą. Dune II: The Building of a Dynasty oferuje łącznie 27 misji (w niektórych przypadkach można je rozgrywać na odmiennych terytoriach), po dziewięć dla każdej ze stron. Początkowe scenariusze polegają na zdobyciu określonej liczby kredytów, później liczy się tylko i wyłącznie destrukcja przeciwnika. Początkowe misje są proste. Ale później jest się naprawdę trudno utrzymać się, a co dopiero wygrać z przeciwnikiem.
W Dune II: The Building of a Dynasty możemy wyróżnić dwa główne wątki: ekonomiczny oraz militarny. Ten pierwszy polega na wydobyciu Przyprawy (utrudniony przez poruszające się pod powierzchnią piasku Czerwie), oraz na rozbudowie infrastruktury w bazie. Aspekt militarny – jak sama nazwa wskazuje – polega na bezpardonowej walce, w której należy pozbyć się jednego lub kilku przeciwników (w końcowej fazie rozgrywki, zwaśnione Rody łączą siły, a w ostatniej misji pojawia się również baza Imperatora). Oczywiście, oba wątki są ze sobą silnie powiązane: bez pieniędzy nie zdołamy stworzyć nowych jednostek, natomiast bez tych ostatnich nie będziemy w stanie kontrolować odległych od centrum dowodzenia pól z Przyprawą.Poszczególne strony konfliktu w nieznaczny sposób różnią się pomiędzy sobą, gdyż większość dostępnych jednostek jest wykorzystywana przez wszystkie frakcje. Dopiero w ostatnich misjach otrzymamy dostęp do specyficznych dla każdego Rodu środków zagłady: Deviator u Ordosów, Sonic Tank u Atrydów i Devastator u Harkonnenów. Istnieje również możliwość budowy Pałacu, w którym dostępne są kolejne bronie specjalne: Sabotażysta u Ordosów, Fremeni u Atrydów i rakieta Death Hand u Harkonnenów.
Na uwagę zasługuje świetnie zrealizowana synteza mowy, zwłaszcza w introdukcji oraz komunikatach żołnierzy. Specyficznego klimatu dodaje grze również muzyka, która w zależności od sytuacji na polu bitwy potrafi się zmieniać na szybsze lub wolniejsze utwory. Uważam że każdy powinien zagrać w tą grę. To dzięki niej powstały takie hity jak Command & Conquer i inne mu podobne gry.