Być przestępcą, być przestępcą... Wielu chciałoby stać się tym "złym" chociaż na chwileczkę i chociaż wirtualnie. Seria Grand Theft Auto akurat trafiła w te... yyyyy... "chęci"... i "zaspokaja potrzeby klientów" (jak to by można było nazwać w jakimś podręczniku akademickim z zarządzania albo marketingu).

      Może teraz parę słów o fabule. Fabuła jest... powiedzmy... niepotrzebna w tej części serii (tak samo, jak w pierwszej części). Wynika to z postawionego graczowi celu - zdobycie odpowiedniedniej ilości pieniędzy (1, 3 i 5 milionów dolarów w każdym kolejnym okręgu miasta), a w jaki z dostępnych sposobów (wykonywanie zadań, ogólnomiejska demolka, zarabianie jako taksówkarz albo sprzedaż - lub "sprzedaż" w niszczarce samochodów - samochodów itp.) wybierzemy, to już nie ma znaczenia, chociaż najbardziej opłaca się wybrać pierwszy z wymienionych przeze mnie sposobów, czyli wykonywanie zleconych misji (z powodu sporej sumy gotówki za zadania - zwłaszcza te "czerwone" - i za mnożnik).

      Mnożnik... Bardzo ważna rzecz (występuje tylko w pierwszej i drugiej części gry). Po wykonaniu każdego zadania zwiększa się o jeden. Ale żeby nie było zbyt fajnie, to po złapaniu przez policję zmniejsza się o połowę (w przypadku nieparzystego mnożnika o większą połowę, np. jeśli przed złapaniem mnożnik był jedenaście, to po złapaniu zmniejsza się nie o pięć i pół, tylko o sześć)... Czyli jest kolejna motywacja do uciekania przed policją (kolejna, bo naturalne jest, że przestępca ucieka przed policją). Korzyścią z mnożnika jest to, że jeśli za zadanie jest osiemdziesiąt tysięcy dolarów, a mnożnik wynosi piętnaście, to w takim razie piętnaście razy osiemdziesiąt równa się... milion dwieście tysięcy dolarów. I co, opłaca się mieć wysoki mnożnik?... Jaaaasne, że tak:-).

     Grafika jest niespecjalna (nawet wtedy nie była szczytem piękności), ale jak wtedy była co najmniej średnia, to teraz jest co najwyżej średnia.

     W sumie gra jest całkiem fajna, bo:

1. jest nieliniowa
2. można być tym "złym"
3. i w ogóle jest fajna:).