Czuję duży sentyment do serii Need for Speed sprzed ery "Undergroundów". W tamtych czasach nie było innych gier, w których można by było pokierować tyloma ekskluzywnymi autami w jednym tytule. Nie inaczej jest z NfS-em 2 SE. Chociaż zabrakło tu znanych z poprzedniczki pościgów policyjnych, zostały drogie fury, ryk silników i potrzeba pędu.

         Gra oddaje do dyspozycji kilkanaście aut podzielonych na trzy klasy. Spotkamy tu znane marki: Ferrari, Lotus, Jaguar czy najszybsze auto drogowe XX wieku, czyli Mclarena F1. Było też kilka samochodów koncepcyjnych jak Ford GT 90 czy Ford Indigo, które nigdy nie wyszły poza fazy prototypów. Oprócz tego mamy trzy auta bonusowe - nagrody za zwycięstwa w zawodach: Bardzo ciężki Bomber, Ekstremalnie szybki i zwrotny FZR, czy najbardziej z nich nijaki Tombstone.

          Ścigamy się na ośmiu zamkniętych trasach, (oprócz pościgów zabrakło też znanych z jedynki tras odcinkowych), na których możemy rozegrać (poza zwykłym pojedynczym wyścigiem), punktowany tournament, lub wykluczający ostatniego na mecie knockout. Jednak dla mnie magia tego NfS-a tkwi w możliwości gry na podzielonym ekranie. Każde zawody od razu podwójnie emocjonują, a do tego możemy sobie "stworzyć" własny rodzaj wyścigu. Wyobraźmy sobie taką sytuację: Trasa Pacific Coast, Ford GT 90 i Ferrari F50. Jazda bez przeciwników, za to włączony ruch uliczny - dodatkowo podrasowany kodem "rushhour". Nie zapomnijmy jeszcze zaznaczyć opcji "catch up" w menu głównym, która ułatwia nadgonienie oponenta. Czeka nas bardzo rajcowna, szybka jazda zderzak w zderzak i lawirowanie w godzinach szczytu, często na "zapałkę". Gwarantuję silne emocje, zwłaszcza jeśli uda się przejechać trasę bez stłuczek. Opcja druga: zamienić auta na bonusowe Bombery i zabawić się taranując wszystko na drodze. Tu z kolei frajda rośnie wprost propocjonalnie do zamętu spowodowanego na drodze.

          Graficznie gra wygląda naprawdę solidnie, jest sporo detali uatrakcyjniających zabawę: iskry sypiące się przy ocieraniu auta o barierki, tumany dymu spod opon podczas palenia gumy, spoiler podnoszący się w GT 90 i opuszczający przy określonej prędkości. Robi to wszysztko "robotę". Należałoby jeszcze wspomnieć o trzech ustawieniach fizyki, jeśli chodzi o prowadzenie auta. "Świerzakom" polecam tryb "wild" (dodany właśnie w wersji SE). Auto jest dziksze, bardziej zrywne, lepiej trzymające się drogi, a do pokonywania większości zakrętów wystarczy cisnąć ręczny razem z odpowiednią strzałką kierunkową. Reszta wirtualnych kierowców niech zaznaczy opcję "simulation". Samochód zachowuje się podobnie jak w pierwszej części, słabiej się zbiera, wymaga hamowania przed zakrętami i może rzucić tyłkiem przy ostrym ruszaniu ze skręconymi kołami. Trybu "arcade" nie polecam nikomu, bo zdecydowanie bardziej arcadowy jest właśnie "wild". 

          Spędziłem przy tej grze masę czasu, dzięki niej pokochałem gatunek jakim są samochodówki. Dzisiaj mogę polecić tego klasyka każdemu fanowi retro grania.