Od zarania dziejów istniał człowiek, uczono nas o tym w szkole, było opisywane w książkach. Lecz co tak dokładnie ten człowiek kiedyś robił, tak kiedyś kiedyś? Za górami, za lasami, czy pracował zdalnie czy stacjonarnie, czy był mechanikiem, leśnikiem, czy rolnikiem, pisarzem, influencerem? Czy słuchał muzyki przez słuchawki z bluetooth? Nie wiadomo do końca, ale jedno jest pewne, musiał zdobyć pożywienie i walczyć o życie. Najprostszą bronią jaką można było zrobić w tamtych czasach to nie miecz, ani siekiera, ani wałek do ciasta, to po prostu porządna drewniana konstrukcja z drzewa, uformowana w uniwersalne narzędzie które zwie się maczuga!

Jak już mieliśmy maczugę, to mogliśmy wyjść z jaskini, by poszukać trochę jedzenia lub upolować zwierzynę na obiad. W tamtych czasach nasze podwórze było bardzo niebezpieczne, nie było chodników ani sygnalizacji świetlnej, choć od czasu do czasu taka się nawet pojawiała, lecz nie wiadomo kto ją postawił, po prostu stała. Na naszej ścieżce mogliśmy spotkać wygłodniałe i agresywne niedźwiedzie, wielkie żółwie, dinozaury, tygrysy, a po drodze można było zbierać banany, winogrona, hamburgery i konsolę do gier!

Gra jak na platformówkę z 1993 roku, wygrywa z innymi najnowszymi platformówkami, ponieważ nie jest do końca przewidywalna, choć wszystko jest ustawione z góry, zaprogramowane, to jest pochowane w formie sekretów, przejść, wyskakujących przedmiotów zza skały. Mamy sporo różnorodności, itemów do złapania, znalezienia, a animacje i grafika w grze to naprawdę kolorystyczny i pozytywny majstersztyk.

Poziomy są super zrobione, każdy poziom ma inny klimat i tekstury, innych przeciwników, nie ma większej powtarzalności, cały czas coś się dzieje. Taki dość chaotyczny moment, pojawia się wtedy gdy uderzamy maczugą w pewne sekretne miejsca i wyskakuje nam rząd itemów, po owoce, elektronikę, jakieś szpargały, a my gonimy je by wszystkie zebrać, i wtedy niedźwiedzie wyskakują zza krzaków, respią sięco chwila, wtedy i tracimy zdrowie i musimy wszystkie je pozbierać żeby nie zniknęły, kamera czasami potrafi wkurzyć. W tej grze dowiedziałem się też pierwszy raz, że jest coś takiego jak kody w grach, nie wiedziałem co to daje do końca, ale ciekawość była na pierwszym miejscu więc potem zapamiętywałem, wpisywałem, zatwierdzałem i patrzyłem co się dalej stanie.

Ładnie skomponowana muzyka mocno wpasowuje się w atmosferę gry, przez co chce się dalej grać, to jest dopiero zabawa!

Gramy wyluzowani, jest przyjemnie, jedyną najważniejszą rzeczą w tej grze, to po prostu cierpliwość, trzeba zaakceptować fakt że co chwila coś nas kłuje albo uderza i tracimy serduszka, ale nie jest tak źle jak w innych platformówkach, ponieważ jak coś nas uderzy i wyskoczą z nas kości, bodajże jest ich 6, to po zebraniu ich odzyskujemy nasze serduszka.

Bardzo gorąco polecam tą fajną i kolorystyczną grę, wszystkim ludziom którzy grają, grali lub nie grają w gry. Nieważne czy jesteś z tamtej epoki czy z obecnej, naprawdę zagrać warto.