- Teraz, kiedy książę Vashnar nie żyje, Najwyższy będzie chciał zagarnąć całe Krainy Przyczółka - powiedział Nanock. - A wtedy wszystko pogrąży się w mroku.
- Dlaczego król nic nie robi? Przecież powinniśmy... - zaczął Helver, ale nagle drzwi gospody otworzyły się i stanęła w nich świetlista postać małej dziewczynki.
Jestem Sapphire z Koronosu, przyniesiona tutaj przez moc rzeki Caval, aby wezwać czterech śmiałków na pomoc Vashnarowi - powiedziała. - Na moc klątwy rzuconej u boku ukochanej, jego duch nie spocznie, póki Najwyższy nie zostanie zgładzony. Czterech najodważniejszych musi zapuścić się do Krainy Cienia, odnaleźć kości Vashnara, pokonać Najwyższego i umieścić szczątki księcia na ołtarzu zmartwychwstania w świątyni Najwyższego.
Jego duch będzie im stale towarzyszył służąc radą. A gdy wskrzeszą go, nagroda ich nie minie...
I znikła rozpalając w walecznych sercach pragnienie zemsty. Poszło więc czterech. Czterech najmężniejszych, najszlachetniejszych - wybranych przez ducha zmarłego księcia.

Brnęli przez ponure sady Randril, labirynt Sunassi, świątynie i piramidy, walcząc z Zombie i Piekielnymi Psami, by stanąć przed obliczem Najwyższego i zmierzyć się z nim. Musieli nauczyć się przetrwać w tej ponurej krainie, magię zwalczać magią, a miecz mieczem. Ich największym sprzymierzeńcem było światło, więc nie zapuszczali się w ciemne lochy bez wystarczającego zapasu pochodni. By oszczędzić siły, wrogów atakowali grupą, choć kodeks rycerski nakazywał honorowe pojedynki. Silniejsi zawsze szli przodem, by chronić osłabionych kolegów. Brakowało im żywności i wody, więc nie gardzili nawet skibką chleba, która później mogła uratować od śmierci głodowej. Starannie napełniali wodą wszystkie możliwe flakoniki, aby nie być uzależnionym od jej źródeł.

A była to kraina pełna pułapek i krętych ścieżek. Dlatego śmiałkowie nie gardzili żadną wskazówką, czytając wszystkie napotkane kartki i tabliczki. Z czasem przyjęli swoisty podział ról: jeden stał się strażnikiem światła, drugi magiem i równocześnie lekarzem, a dwaj pozostali w każdej chwili gotowi byli do obrony całej czwórki. Gdy następował niespodziewany atak, ich siła dawała magowi i strażnikowi światła czas na wyciągnięcie broni.

Mag nauczył się skutecznie wykorzystywać czary, tak by wspomagały się nawzajem swoim działaniem. Zwoje z zaklęciami wpinał do ksiąg, dzieląc je w zależności od efektu jakie przynosiły. Tak na przykład powstała księga z zaklęciami leczniczymi. Wszystkie znalezione przedmioty, które posiadały magiczną moc, zatrzymywał, by móc dzięki nim wzmocnić siłę czarów.

Strażnik pochodni wiedział, że powinien zabierać ze sobą każde napotkane źródło światła, bo jest ono potężną bronią w walce z siłami ciemności. Podczas potyczek z Zombie, mocował pochodnię do ściany i rzucał się w wir walki, nigdy nie zapominając jednak zabrać jej z powrotem.
W ten sposób stali się nie tylko zgraną drużyną, ale też przyjaciółmi, których spotkała zasłużona nagroda,..

Tak się kończy ta bajka, a teraz kilka „konkretów". "Bardzo" starsi z Was pamiętają z pewnością takie gierki jak ATIC-ATAC, czy TIRNANOGH. Tego typu zabawę, choć oczywiście na wyższym poziomie, proponuje wam Shadowlands. Obsługa programu nie jest trudna i można się jej nauczyć w ciągu kilku minut (od przeczytania instrukcji oczywiście). Cała filozofia polega na zapamiętaniu, gdzie i kiedy należy kliknąć lewym lub prawym przyciskiem myszy.

Bardzo sympatycznie rozwiązany jest problem ikon oznaczających czynności. Są one zastąpione przez cztery ideogramy (po jednym dla każdego bohatera) przedstawiające ludzkie ciało. Wybór lewej ręki równoznaczny jest z komendą podnieś, prawej użyj itp. Istnieje też możliwość łączenia tych funkcji. Grafika oraz efekty dodatkowe, takie jak animacja czy muzyka nie są niestety najwyższych lotów.