Być może część z was miała kiedyś do czynienia z takimi symulatorami okrętów podwodnych jak Hunt for Red October czy 688 Attack Sub. Jeśli tak, to na pewno szybko poczuliście się rozczarowani jakością grafiki, zawiłościami w obsłudze, a także dalekimi od naturalności realiami tej zabawy. Po ukazaniu się Seawolf SSN-21 - możemy swobodnie zapomnieć, że do tej pory w ogóle tworzono jakieś symulatory okrętów podwodnych. SSN-21.

Nie wiem, czy istnieje tak doskonała łódź podwodna jak ta, którą możemy dowodzić w tej grze. Do dyspozycji mamy najlepszy na świecie zestaw czujników, niezłą obsługę sonaru (którą w wolnych chwilach wspomagamy własną wiedzą), niezwykle wytrzymały kadłub (rozsypujemy się dopiero po 3-4 trafieniach torpedą i na głębokości poniżej 1500 stóp), a także mocarny silnik, nadający nam prędkość do 57 węzłów!! (tzn. mil morskich na godzinę). Wystarczy powiedzieć, że najszybsza rosyjska łódź - Alfa - wyciąga 42, węzły a najszybsza torpeda - około 47 węzłów. Z pozoru więc jesteś niezniszczalny.

Nie zdziw się jednak, jeśli pierwsze misje będziesz kończył zamiast w porcie, na dnie oceanu. Albowiem ani prędkość, ani wytrzymałość, ani nawet głupie szczęście, nie zamieni Cię automatycznie w wilka morskiego. Musi minąć kilka dzionków, abyś mógł dobrze zrozumieć zasady panujące pod wodą i umożliwiające przeżycie w każdej sytuacji.

Dobry kapitan zawsze zaczyna od zbierania informacji. Ocean wokół Ciebie pełen jest różnych dźwięków, które po zidentyfikowaniu zamienią się w cele przeznaczone do zniszczenia bądź chronienia. W nasłuchu ważny jest sonar ciągniony (Towed Array), który na początku każdej misji musisz rozwinąć (CTRL-A) a w razie potrzeby rozpędzenia okrętu (powyżej 1/2) - także zwinąć. Trwa to niestety około 30 sekund i właśnie wtedy jesteś narażony na trafienia szybkimi torpedami przeciwnika (High Speed). W sytuacji awaryjnej sonar ciągniony można po prostu odciąć, ale jest to definitywne pozbycie się połowy możliwości sonaru biernego.

Nawet jeśli wydaje Ci się, że echo na sonarze to rzeczywisty kontakt, nie możesz w żaden sposób zobaczyć tego na mapie. Jedyną metodą pewnego wykrycia okrętu jest ustawienie dziobu Seawolfa dokładnie w kierunku sygnału oraz zejście na zbliżoną głębokość. Jeśli natomiast poszukujesz kontaktów nawodnych, wypłyń powyżej wszystkich termoklin (zwykle powyżej 200 metrów) i również ustaw optymalnie okręt.

Odnalezienie kontaktu to tylko polowa rozwiązania - drugą część stanowi identyfikacja celu. Wprawdzie możesz wykonać ją bez pomocy sonarzysty, tzn. wpisując dowolne kody okrętu, ale często prowadzi to do zatopienia sojuszniczych jednostek i w rezultacie eliminuje Cię z gry. Komputer identyfikuje dany obiekt dopiero wtedy, gdy sygnał daje możliwość jednoznacznego
werdyktu, na co wpływ ma odległość od celu oraz różnica głębokości (kolejne warstwy cieplne - termokliny - zniekształcają dźwięk).

Sonar aktywny wprawdzie natychmiast odnajduje większość obiektów znajdujących się w wodzie, ale nie jest w stanie przeprowadzić poprawnej identyfikacji. Jeśli jesteś pewny, że wolno Ci strzelać do każdego pływającego w tym obszarze okrętu, przypisz mu dowolny kod, zbliż się na odległość skutecznego odpalenia torped (praktycznie poniżej 1 mili, co nie pozostawia mu wiele czasu na zmianę głębokości i kursu) i wio! Jeśli natomiast w akwenie znajdują się różne statki, używanie sonaru aktywnego rzadko kiedy zapewni Ci sukces. To, co staram się przedstawić w tym opisie, to tylko 1/4 tego, co powinniście umieć bądź wiedzieć.

Seawolf SSN-21 jest na pewno rewelacyjnym symulatorem, który każdy powinien zobaczyć.