Tym razem przyszło nam zostać gwiezdnym rangerem. Gdzieś, kiedyś (zapewne w dalekiej przyszłości) na granicy między obszarami zajmowanymi przez Ziemian i Tauregów dzieją się różne nieprzyjemne rzeczy - konkretnie ciągle ktoś strzela do naszych. Trzeba dać temu komuś odpór, co sprowadza się do wystrzelania wszystkiego co jest wrogie i lata. Tym kimś są piraci Tauredzcy, a przynajmniej tak twierdzi rząd strony przeciwnej, bijąc się w piersi (czy co tam Tauregowie mają) i twierdząc, że nie ma z tym nic wspólnego. Taki przynajmniej jest początek (kilka pierwszych misji), bo po jakimś czasie zrezygnowałem z gry - dlaczego, o tym za chwilę.

Teraz natomiast o samym lataniu, bo chociaż bardzo podobne do tego, do czego przyzwyczaili nas dowódcy skrzydeł i inne ostatnie dynastie, pojawiło się kilka nowych elementów. Przede wszystkim mamy do swojej dyspozycji mapę sporego wycinka kosmosu (nie wiem tylko, dlaczego jest ona płaska) z zaznaczonymi wszystkimi (albo prawie wszystkimi) znajdującymi się w niej statkami. Pozwala to na wybranie miejsca w którym będziemy chcieli uderzyć przeciwnika - po dokonaniu wyboru wykonujemy skok sub- albo hiper- (jak kto woli) przestrzenny żeby dotrzeć na miejsce i zająć się statkami Tauregów. Skok pożera spore ilości energii, tym większe im dalej się skacze (mniej energii zużywa się na kilka małych skoków, niż na jeden duży), w dodatku nie musi nas doprowadzić dokładnie do celu (jeśli nie będziemy lecieć dokładnie środkiem korytarza sub-hiper-przestrzennego). Kiedy skończy nam się energia - ranger kaputt. Na szczęście po chwili przyleci statek ratowniczy i nas naprawi, zresztą energię można uzupełnić o ile uda się dolecieć do bazy i dokonać dokowania.

Wszystko to razem jest całkiem nieźle zrealizowane do strony technicznej, choć latać można wyłącznie korzystając z dżojsticka, co uważam za nonsens (mysz i klawiatura nie są w locie w żaden sposób obsługiwane). Sama strona techniczna to jednak niestety trochę za mało - i dlatego po jakimś czasie zrezygnowałem z dalszego grania. Mimo bowiem sprawnej realizacji grze brakuje klimatu, który pchałby do kończenia kolejnych misji. Nie musi to być wcale film - czasem pomagają choćby informacje o rozwoju sytuacji na froncie, sama świadomość tego, że gdzieś, coś się dzieje. W Star Ranger tego niestety brakuje, przez co gra staje się po godzinie-dwóch zwykłą strzelanką. Inna sprawa, że od czasu do czasu właśnie taka gra jest potrzebna - zwłaszcza wtedy, gdy człowiek nie ma ochoty na oglądanie kilkunastu kolejnych filimków z cyklu „Przygody niedużego pułkownika", a ma ochotę wystrzelać wszystko co lata w scenerii odległych mgławic i majestatycznie wiszących w przestrzeni baz komicznych.
Zbierając wszystko do kupy -pograć, choćby chwilę, warto, bo gra jest całkiem udana, jednak liczyć na dłuższe zauroczenie nie ma co, bo brak tego czegoś...