Ocena: ( 8.76 / 10 )
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
Głosów: 21 Pobrano: 398 razy.
Ci, którzy ukończyli pierwszą część UFO nie mieli właściwie żadnych podstaw do tego, by oczekiwać jakiejś kontynuacji. Siły złego zostały wszak rozgromione, marsjańska baza obrócona w perzynę, zaś bojowe siły XCOM powróciły w glorii i chwale na Ziemię. Okazało się jednak, że
wszystko to jest niczym i liczy się jedynie siła pieniądza. Firma Microprose wykonała manewr dobrze znany producentom filmów trzeciej kategorie i cudem niemalże dorobiła legendę pozwalającą na dalsze gromienie nieziemniaków.
Otóż zwycięską armadę powracającą z Marsa mija tachionowy promień zmierzający w kierunku Ziemii. Przebija bez trudu atmosferę i powierzchnię morza, by dotrzeć na jego dno i uruchomić śpiące od wieków komputery (to nie ja wymyśliłem!). Komputery te budzą zahibernowanych Obcych, w wyniku czego po kilku latach mamy już zmasowaną inwazję NOP (Niezidentyfikowanych Obiektów Pływających).
Gra jest bardzo podobna do swej pierwszej części. Większość różnic sprowadza się do nazewnictwa broni i rzecz jasna grafiki. Dzięki temu weteran UFO poczuje się tutaj jak w domu, zaś niektóre stare programy do modyfikacji savegame'ów (namnożyło się ich dosyć sporo) w dalszym ciągu spełnią nieźle swoje zadanie.
Operacje globalne
Na poziomie strategicznym w dalszym ciągu operujemy używając „obracanego globusa", z tym tylko, że tym razem interesować nas będą jego niebieskie obszary. Nasze bazy budować będziemy bowiem na dnie morskim, tak samo większość instalacji wroga także znajdować będzie się pod wodą. Nie wprowadzono żadnych zmian w sposobie kontroli upływu czasu - mamy zatem możliwość płynnej regulacji szybkości jego upływu od 5 sekund na sekundę, aż do jednego dnia na sekundę.
W konstrukcji samych baz nie wprowadzono żadnych innowacji. Są one stałej wielkości, co oznacza że szybko zaczyna w nich brakować miejsca na nowe pomieszczenia.
Każda baza powinna być wyposażona w Sonar Array (jest to odpowiednik dawnego radaru), oraz odpowiedni system obronny. Oprócz tego znajdują się w niej hangary statków, jak też koszary i laboratoria.
Statki, którymi się będziemy posługiwać, są wyjątkowe o tyle, że równie dobrze poruszają się pod wodą jak i w powietrzu. Ogólnie dzielą się na dwa rodzaje - myśliwce przechwytujące (dzięki którym możemy zestrzeliwać kręcące się w okolicy łodzie Obcych) oraz transportowce służące jako środek transportu dla naszych dzielnych żołnierzy.
Wszystkie nasze operacje będą sporo kosztować. Finansowani jesteśmy przez wiele instytucji międzynarodowych, nazwy których wywołać mogą co najmniej uśmieszek. Płacą one dopóki skutecznie zwalczamy Obcych na ich wodach terytorialnych, w przeciwnym wypadku mogą nawet zacząć kolaborować z wrogiem wstrzymując w ogóle dopływ gotówki.
Po dłuższej rozgrywce będziemy mogli dodatkowo podreperować stan swoich finansów sprzedając wytwory własnej technologii, jak też zdobyte na Obcych wyposażenie.
Badania i rozwój
Wygląda na to, iż przez te kilkadziesiąt lat wirtualnego czasu dzielących obie części gry, nowoczesne technologie poszły w zapomnienie. Znów startujemy z przegranej pozycji i musimy się bardzo starać, tym bardziej że Obcy są bardzo zaawansowani technicznie już w pierwszych misjach.
Nasza działalność naukowa sprowadza się do zbudowania laboratoriów i zatrudnienia naukowców. Potem należy im od czasu do czasu dostarczać materiału do badań - wynosimy go z rozbitych łodzi Obcych, czy też zdobywamy w bazach, dokładnie tak jak w pierwszej części.
Na samym początku gry warto dużo zainwestować w naukowców. Musimy bowiem szybko wynaleźć bronie mogące efektywnie działać pod wodą (po wynalezieniu Sonic Cannon można sobie trochę odpuścić). Bardzo ważne jest też opanowanie metod kontroli umysłu. Nazywa się to tutaj Molecular Control (i jest dokładnym odpowiednikiem Psi z części pierwszej), a przykre jest to, że Obcy używają tej broni praktycznie od samego początku.
Równie ważne są badania prowadzone nad samymi rasami Obcych. Szybko okazuje się zresztą, że nie są oni tak do końca obcy, bowiem zamieszkiwali ziemskie oceany na długo przed tym, jak pierwszy człowiek zszedł z drzewa.
Warto zbudować w kilku bazach specjalne pomieszczenia, w których można utrzymywać przy życiu okazy obcej inteligentnej fauny. Rozmowy prowadzone z wrogimi przywódcami (znów jak w części pierwszej można się na nich natknąć w bazach, bądź też w co większych pojazdach pływających) są czasem najważniejszym źródłem informacji o nowych technologiach. Szczególnie istotne są tu Magnetic Navigation i Hyper Communications, pozwalające na budowę nowych typów łodzi i czołgów.
Rozmowy ujawniają także fakt istnienia 12 specjalnych baz, w których umieszczone są części artefaktu (Synomium Device), które po uaktywnieniu stworzą broń o niespotykanej sile. Rzecz jasna naszym zadaniem jest ich odnalezienie i unicestwienie.
Przykra zwykle czynność zachowania egzemplarzy obcych ras w stanie w miarę ożywionym jest nieco ułatwiona wyjątkową obfitością różnego rodzaju broni ogłuszających. Prym wśród nich wiedzie, dający się w miarę szybko wynaleźć Thermal Shock Grenadę Launcher.
Produkcja
Gdy już nasi naukowcy opracują nową technologię, możemy zabrać się za jej praktyczne wykorzystanie. Wytwarzanie przeróżnych urządzeń prowadzone jest w warsztatach przez techników, których zatrudniamy w podobny sposób co naukowców. Nie potrzeba ich zbyt wielu, produkcja, w przeciwieństwie do badań, przebiega bowiem bardzo sprawnie. Gotowe wyroby są zresztą składowane w niezbyt pojemnych magazynach.
Większość urządzeń wykorzystujących technologie Obcych wymaga pewnych specyficznych materiałów, których nie jesteśmy w stanie wytworzyć. Są to : wysokoenergetyczny materiał Zrbite wykorzystywany przy produkcji broni i silników (odpowiednik Elerium), oraz Aqua Plastics pozwalające na wytwarzanie pancerzy i kadłubów pojazdów (odpowiednik Metal Alloys). Komponenty te pozyskujemy z rozbitych statków Obcych. Ich brak może stać się dużym problemem, szczególnie na wyższych poziomach trudności, tym bardziej że najmarniejszy nawet magazynek co lepszych broni zawiera w sobie okruszynkę Zrbitu.
Operacje taktyczne
UFO 2 to tak na prawdę dwie gry w jednej. Jedną z nich opisaliśmy powyżej. W drugą zaś zaczynamy grać, gdy wyślemy naszych żołnierzy, aby spacyfikowali bazę Obcych, czy też spenetrowali wrak pojazdu.
Trzeba przyznać, że misje są dużo trudniejsze, niż te z Enemy Unknown. Baz Obcych jest co prawda niewiele, lecz są horrendalnie wielkie, kilkupoziomowe, a co najgorsze artefakty zdobyte na jednym z ich poziomów „nie przenoszą się" na następny. Jeszcze gorsze są Terror Sites, czyli miejsca inwazji wrażych sił przeciwko ludności cywilnej. Szczyt wszystkiego stanowią jednak misje ratowania statków pełnomorskich, będące niezwykle żmudne, a nawet, ośmielę się rzec, pracochłonne. Każdy taki statek składa się powiem przynajmniej z dwóch pokładów, z których każdy zawiera jakieś trzy, cztery poziomy, na których kręci się przeciętnie 20 Obcych. Już samo oczekiwanie na posunięcia przeciwnika, może się zatem okazać co najmniej nużące.
W samej idei walki nie zmieniono nic, pozostawiając stare, dobre pomysły rodem z XXX. Polega ona zatem, na wykonywaniu posunięć żołnierzami w naprzemiennych turach (najpierw MY, potem Obcy). Każdy z naszych akwanautow posiada określoną liczbę punktów ruchu przeznaczonych na turę, które może wykorzystać na wykonanie przeróżnych czynności. Należą do nich przesunięcie się o określoną liczbę pól, a także obrót (z prawym klawiszem myszy). Innym rodzajem czynności jest strzał, bądź rzut. Strzelać możemy wolno lecz dokładnie (Aimed Shot), bądź też szybko i mniej dokładnie (Snap Shot). Niektóre rodzaje broni pozwalają nam też strzelać seriami (Auto Shot). Trzeba przy tym pamiętać, że ilość jednostek ruchu wymaganych na strzał zależy od broni. Generalnie im giwera większa, tym więcej czasu zabiera jej obsługa.
Do dyspozycji mamy także granaty, jednakże każdy z nich należy przed rzuceniem aktywować (Prime Grenade) ustawiając wewnętrzny zapalnik na określoną liczbę tur, po upływie której ma wybuchnąć.
Pole bitwy narysowane jest w stylu pseudo-trójwymiarowym i jest stanowczo ładniejsze niż to z pierwszej części. Pojawiło się w nim więcej elementów animowanych (woda, ogień, bąbelki powietrza). Z reguły jest ono też bardziej skomplikowane. W misjach naziemnych występuje znacznie więcej wind, schodów, kratownic i innych drobiazgów poważnie komplikujących nam życie.
Na ekranie wyświetlony są jedynie obszary spenetrowane już przez naszych żołnierzy, przy czym po każdej turze uaktualniane są jedynie te pola, które akwanauci obserwują. Może to prowadzić do śmiesznych sytuacji, jak na przykład nieświadome opieranie się plecami Obcego. Jedynym lekarstwem na tego rodzaju niespodzianki jest częste rozglądanie się. Pomóc mogą także czasem flary, oświetlające mały skrawek terenu, ich zaletą jest to, że możemy nimi rzucać podobnie jak granatami.
Walki na poziomie, jak to nazwaliśmy, taktycznym, stanowią główny element UFO. Można mieć rewelacyjne efekty w niszczeniu pojazdów Obcych naszymi myśliwcami, dużo pieniążków na koncie i... szybko przegrać, jeśli misje bojowe kończyć się będą niepowodzeniem.
Aby temu zapobiec postaram się podać garść rad.
Podsumowanie
Sprawa jest prosta. Ci, którym podobało się UFO: Enemy Unknown będą kochać Terror From The Deep (ale nazwy). Inni raczej tą grą nie będą się zajmować, jako że różni się ona w niewielkim stopniu od swojej poprzedniczki. Cieszy poprawiona grafika i muzyka, ale stanowczo nie jest to nic rewelacyjnego. Brakuje także animowanego intra i outra (to coś, co pokazuje się w momencie ukończenia gry), ale są to drobiazgi.
Zwiększony stopień trudności i komplikacji misji sprawił, iż UFO 2 stało się w jeszcze większym stopniu czystą strategią.
Zobacz także:
Ufo
Tu możesz podzielić się swoją opinią na temat recenzji Ufoki.