Pod tym mało ambitnym tytułem (który tylko w apogeum biegunki mógłbym przetłumaczyć jako „Krwiak") kryje się pełna romantyzmu i magii VooDoo gra plenerowa, przenosząca śmiałków do rodzinnego świata guli i gargulców. Żeby o fabule po próżnicy nie strzępić języka, bo i prawdę mówiąc streszczenia bodaj najpodlejszego wartą ona nie jest, trzeba nadmienić, że Blood stanowi zasadniczo zaawansowaną technologicznie kombinację Hexena i trójdimenszalnego Duke'a Nuke-ma. Z pewnością nie tryska z rękawa tak sikającymi po nogach pomysłami, jak rozwalanie muszli klozetowych, ale wytwarza mroczną atmosferę nekromancji kategorii „S".

Klimaty są przepotężne. Broń podstawowa to widły chłopskie, ostatni krzyk mody z 1945 r. Kolejne narzędzie stanowi zapalniczka, używana do wyboru - jako zapalnik dla górniczej laski dynamitu ("śmieszne rzeczy"), bądź dla wody toaletowej "Wars" w sprayu. Dalsze najbardziej efektowne dewocjonalia przemysłu ciężkiego to dubeltówka, wypożyczona z Ulown een dah Durk, i ciężki Thompson od wachmistrza Stephana Hopkego.
Jest się czym bawić. Polecam spray i dynamit - dużo radości.

Dawno się jednak tak nie ubawiłem, jak po znalezieniu pod zamkowym murem tajemniczego owocu runa leśnego, który to po kosmiczne wprost właściwości halucynogenne. Szkoda tylko że działa krótkometrażowo.