Drugie wcielenie Heretyka. Zmiany są poważne. Bohatera wybieramy spośród trzech postaci: wojownika, kleryka i maga. Charakteryzują ich cztery współczynniki, a mianowicie: siła, szybkość, zdolności magiczne i klasa pancerza. Każdy z bohaterów dysponuje też inną bronią. Wojownik rozpoczyna grę z okutą żelazem rękawicą, aby dojść do miecza o potężnej sile rażenia, mag na początku używa różdżki wysyłającej słabiutkie niebieskie pociski, by wreszcie otrzymać czaszkę miotającą ogniste kule, natomiast kleryk wyprawia się z maczugą w dłoni, ale znaleźć może broń przypominającą ozdobną kuszę, wysyłającą tabun rozrywających wszystko na strzępy duchów (to chyba najskuteczniejszy oręż w grze).

Niestety, arsenał należy uznać za zbyt ubogi, a także o zbyt sztampowym działaniu (wyjątek stanowi chmura lodu wysyłana przez maga). Następną wadą jest, według mnie, dziwna grafika. Sporo grywałem w Dooma i Heretica, ale w Hexenie oczy zaczęły mnie boleć po kilkunastu minutach. W tej grze wszystkie kontury są jakby niewyraźne, zatarte i falujące. Można się przyzwyczaić, ale oczy jednak bolą. Hexen jest grą dużo trudniejszą od Dooma czy Heretica. I nie za sprawą szczególnie niebezpiecznych potworów, ale po prostu - skomplikowanych zagadek. Przejście na następny poziom nie jest już tak banalne, jak w poprzedniku Hexena.

W Hexenie widać wyraźne skierowanie się (wyraźne, choć nieśmiałe) twórców gier doomopodobnych w stronę role-playing. Wybór bohaterów spośród przedstawicieli trzech profesji i określenie ich za pomocą cech - to elementy znane z RPG. Oczywiście, nikt rozsądny nie będzie twierdzić, iż Hexen jest grą role-playing, ale widać początek pewnej tendencji. W końcu, twórcy z Raven Software dobrze zdają sobie sprawę, że graczom znudzi się kiedyś łażenie po labiryntach i mordowanie potworów.