Warlords 2 firmy Strategie Studies Group jest grą militarną z elementami strategii, ale głównie o charakterze czysto wojskowym. Cel gry jest niezwykle prosty: należy podbić świat, niszcząc wszystkich przeciwników. Zazwyczaj, aby to osiągnąć, trzeba zdobyć wszystkie miasta wrogów, choć może się zdarzyć że świadomi własnej słabości sami dobrowolnie poproszą o pokój — także wtedy zwycięsko kończymy grę.
Oczywiście, im mniej przeciwników zostaje w trakcie rozgrywki, tym większe są szanse, że zechcą się poddać. Przeciwników może być nawet siedmiu, zatem nie będzie łatwo skłonić ich do uznania naszej potęgi.

Na początku gry mamy przed sobą dziewiczą mapę terenu, niezależnie od wybranego scenariusza lub losowego skonstruowania świata. Teren może mieć różnorodne ukształtowanie: morze, zatoki, lasy, góry, drogi, mosty, miasta. Prawie wszystkie miasta są neutralne, a wybrani gracze mają na dzień dobry po jednym.
Każde miasto może wytwarzać jakiś oddział wojskowy, natomiast lista oddziałów do produkcji, spośród których można bezpośrednio wybierać, wynosi maksymalnie cztery. Jeśli więc kupujemy nową licencję, czyli możliwość wytwarzania nowego oddziału w mieście mającym już 4 oddziały gotowe do wykonywania, to musimy z któregoś zrezygnować. Najpierw wybieramy typ do zastąpienia, potem kupujemy nowy, który zostanie umieszczony na miejscu wskazanego.
Oddziały wyprodukowane w miastach mogą być przydzielane do ich obrony, albo posyłane ręcznie do dowolnego punktu na mapie, bądź też włączamy opcję automatycznego przesuwania oddziałów z jednego miasta do drugiego. To ostatnie rozwiązanie pozwala nam na dozbrajanie miast frontowych w nowe oddziały, z których możemy formować kolejne armie lub uzupełnienia dla przetrzebionych jednostek.
Produkcję w mieście można skasować. W takim wypadku produkowany oddział jest usuwany.
W ten sposób można potraktować miasta w dostatecznym stopniu wyposażone w oddziały obronne. Zyskamy na tym, bo każde miasto przynosi pewien dochód, a produkcja kosztuje. Zwolnione po zatrzymaniu produkcji dochody napełnią naszą kasę i pozwolą np. kupować nowe typy oddziałów do wytwarzania w miastach frontowych, ponieważ produkcję dla każdego miasta trzeba kupować osobno.

Oddziały znajdujące się w tym samym miejscu mogą być łączone w większe jednostki, składające się maksymalnie z ośmiu elementów. Jasne jest, że taka armia ma większą siłę, niż te same wojska atakujące w pojedynkę. Z powodu ograniczenia liczebności grupy, atak większej liczby oddziałów musi być wykonany falami. Najpierw pierwsza grupa, potem druga, itp. Niestety, znajdujące się na jednym polu wojska nie grupują się automatycznie, stąd pewne niedogodności, chcielibyśmy przesunąć wszystkie oddziały, idzie tylko jeden...
Oddziały, których nie przenosimy, mogą być fortyfikowane. W każdej chwili można je rzucić do walki.
Komputer potrafi nam zaserwować automatyczne przemieszczenie wszystkich oddziałów, ale tylko tych, które mają wyznaczone przez nas marszruty. Nie dotyczy to nieruchomych, nowo wyprodukowanych jednostek, które dopiero czekają na rozkazy. Dlatego stosując opcję automatycznego przemieszczania pamiętajmy o tym, że a nuż będziemy mogli wysłać na front więcej wojsk niż te, które wcześniej posłaliśmy w drogę.

Jeśli już zaznaczyliśmy jakiś oddział (lub grupę) i przemieściliśmy go — możemy wypróbować jego umiejętności wojskowe w praktyce. Tutaj Warlords 2 oferuje nam najprostszą z możliwych opcję — walkę. Wystarczy ustawić swój oddział w bezpośrednim sąsiedztwie wroga, zaznaczyć i wskazać kursorem nieprzyjaciela. Kiedy kursor przyjmuje postać miecza, oznacza to, że można już walczyć. Wciśnięcie przycisku myszki wywoła okienko bitwy: herby obu stron i pokazane oddziały (nasze i przeciwnika). Komputer sam obliczy: kto i w jakiej liczbie zostanie wymazany spośród żyjących. Ten, kto zostanie, będzie oczywiście zwycięzcą. Jeśli zdobyliśmy w ten sposób miasto, mamy do wyboru cztery opcje. Od najmniej szkodliwej dla miasta, dającej minimum dochodu z plądrowania, ale umożliwiającej natychmiastowe rozpoczęcie produkcji, aż do zupełnego wymazania danego miasta z mapy. Tak potraktowane miasto nie może już być odbudowane. Jest to dobry sposób pozbawiania przeciwnika zaplecza produkcyjnego, bez konieczności zajmowania się obroną nowo zdobytych terenów.
Oddziały szczególnie wyróżniające się w walce mogą być odznaczane różnymi medalami — dodaje to nie tylko splendoru naszej armii, ale także zwiększa siłę militarną jednostek.

Dla zdobywania tanim kosztem pieniędzy, map, sprzymierzeńców lub nowych typów broni, możemy dokonywać wypraw badawczych, przeszukując ruiny oraz świątynie. Nadają się do tego nasi bohaterowie (oficerowie — hero), którzy oprócz tego są znakomitymi wojownikami. Na początku dysponujemy jednym takim stworzonkiem, potem mogą się przyłączać inne, niektóre wiodąc ze sobą małe armie rozmaitych demonów, czarodziejów i innych militarnie użytecznych żyjątek. Dodam jeszcze, że ci bohaterowie mogą być obu płci. Zaś za swoje zasługi mogą być promowani (przez komputer) na wyższy poziom, uzyskując większe zdolności militarne i transportowe. Bohater może być dobry jako, w pewnym sensie, dowódca armii. Jego osoba wnosi bowiem poważny wkład w siłę militarną takiego oddziału. Oczywiście trzeba dbać o wyposażenie naszego bohatera w jak najlepsze oddziały przyboczne. Poza tym, utraconego bohatera nie da się, ot, tak sobie, wyprodukować nowy musi przyjść sam. Im potężniejsze jest nasze państwo, tym więcej ich zgłosi się do nas na służbę, z reguły wiodąc ze sobą doborowe drużyny.
Czasami się zdarza, że nie mamy już czasu lub. nie jesteśmy pewni, czy nasz atak się powiedzie. Wtedy możemy grę zapisać i w razie czego cofnąć się w czasie. Ponowne wgrywanie partii zajmuje więcej czasu niż zapis na dysk, ponieważ komputer musi wygenerować mapę strategiczną.
W każdej chwili możemy zapoznać się z wynikami gry. Można porównywać liczbę miast, oddziałów wojskowych, zapas złota, itp. W ten sposób sprawdzamy, jakie miejsce zajmujemy w ogólnym rankingu.

Gra zaopatrzona jest w scenariusz ćwiczebny, który pozwala na szybkie opanowanie podstaw. Nie zmienia to jednak faktu że obsługa gry jest bardzo utrudniona poprzez zastosowanie niestandardowych koncepcji wybierania i poruszania oddziałów oraz przemieszczania się po mapie głównej.
Kto chce zobaczyć, jak może wyglądać dobra partia gry, niech po prostu ustawi wszystkich graczy, jako sterowanych przez komputer. Będzie to pasjonująca rozrywka. Ale taka partia może trwać ponad godzinę, a program jest zablokowany, gdyż komputer wydaje wszystkie polecenia. Trzeba poczekać na zakończenie prezentacji lub "zresetować" sprzęt.

Niestety, sama rozgrywka, mimo wspaniale opracowanego graficznie ekranu gry, nie jest prosta. Wymienię kilka zasadniczych niedociągnięć.

1. Aby znaleźć się w wybranym miejscu na mapie głównej trzeba wskazać to miejsce na mapce poglądowej. Jeśli wskazaliśmy wycinek, który nie obejmuje interesującego nas obiektu, to nie możemy po prostu przesunąć mapy głównej w jego kierunku, ale musimy ponownie wskazywać docelowe miejsce na mapce poglądowej.
2. Jeśli więc wskazaliśmy jakiś oddział i chcemy go przemieścić do punktu, znajdującego się poza zasięgiem głównego okna gry, to trzeba wskazać docelowe miejsce na mapie poglądowej. Jest to postępowanie bardziej denerwujące, mniej czytelne, niż proste przesuwanie mapy głównej w stronę tego punktu końcowego.
3. Gdy jakiś oddział jest aktywny i wskażemy kursorem (który wygląda jak nogi) inny oddział, to zamiast zaznaczenia tego nowego, oddziału spowodujemy przesunięcie tamtego. Powoduje to częste pomyłki i marnowanie czasu na cofanie ruchów. Jest to wielki minus gry, standardem jest bowiem takie rozwiązanie, w którym wskazanie oddziału uaktywnia go, natomiast ruch jest generowany po wydaniu dodatkowego polecenia.
4. W grach strategicznych mamy zwykle możliwość przesuwania oddziału ręcznie, krok po kroku, taką drogą — jaką uznamy za stosowną. W Warlords 2 musimy akceptować trasę wytyczoną przez komputer, metody ręcznego przesuwania są bardzo nużące. Komputer potrafi bowiem automatycznie puszczać oddział zygzakami lub w inny, mniej dokładny od ręcznego sposób.
5. Trudno jest wskazać ten oddział, który aktualnie chcemy mieć pod komendą. Można to robić metodą okrężną, poprzez wybieranie kolejno wszystkich wojsk. Jeśli zrezygnujemy z wydania rozkazu jakiemuś innemu oddziałowi (który chcemy przejrzeć podczas szukania naszego pupilka), będzie on wyłączony z ruchu w tej turze. Może być to dla nas niekorzystne, bo anuż się okażę, że też powinien się ruszyć.
6. Rozmieszczenie klawiszy sterujących (pokazanych na ekranie) nie jest zbyt czytelne. Klawisze są różnej wielkości i kształtu, co wprowadza dezorientację. Interfejs gry jest zbytnio udziwniony, chociaż znakomicie wykonany graficznie.
7. Plansza gry jest moim zdaniem za duża. Dostępnych jest co najmniej 70 miast, zatem walka - nawet z jednym przeciwnikiem jest długa i żmudna. W innych grach mamy opcje ustawiające wielkość świata, czyli planszy gry. Nie jest to więc gra dla miłośników strategicznych miniatur i szybkich partii, ale jeśli chcesz być władcą baśniowej krainy — zagranie w Warlords 2 jest najlepszym wyjściem...